2 Kasım 2010 Salı

duygusuz adam

duyguları alınmış bir adam var. sanki sudan sıkılmış bir balığın gördüğü her oltaya takılması gibi bir oraya takılıyor kalbi bir buraya. hep aynı iki sözcük dökülüyor dudaklarından, hep bambaşka kişilere söyleniyor, hep aynı kişiyi düşünerek. bir şarkı dinliyor ki sözlerini kendi yazmış gibi, bir film izliyorki kendi hayatını anlatıyor sanki. Her içtiğinde öyle bir geçiyor ki kendinden; sanki kafasına taktığı o saçma sapan, bitmesi gereken ama bitemeyen, anlamsız ve sonu olmayan hastalıklı düşünceden başka utanacak bir şeyi olsun istiyor. Bu yüzden her içtiğinde yılmaz erdoğanın o herkesin güldüğü ama kendisini anlamadığı bir şekilde çok etkileyen bu şiirdeki bir iki dize geliyor aklına: " biz ne zaman içsek, iç değilizdir aslında." Susuyor, anlatmıyor, konuşmuyor, sonunda ağlamaktan korktuğu için gülemiyor bile bazen. Umutlanacak hiçbirşey yokken dünyanın en umutlu insanı olan bu adam, şimdi umutlanması gereken yerde iyice umutsuzluğa düşüyor. "Bana iyi gelir", "ben buna dayanırım" dediği hiçbirşeye dayanamıyor ve dayanamamaktan utandığı için bunu kimseye belli edemiyor. Yaşıyor yaşamasına, evet nefes alıyor, ama gitgide daha hayat olmaya başlıyor hayat ona, hep "hey gidi günler" diyor ama hiç yarın bir gün bu günlere de aynı şeyi diyeceğini aklına getirmiyor. duyguları alınmış bir adam var, kullanmış bütün duygularını o adam, artık istese de elleri o eski belalı eli, kolları uzanmasına izin vermiyor. duyguları alınmış bir adam var, o artık kendinin eskiden nasıl aşık olduğunu bile bilmiyor. duyguları alınmış bir adam var, bir kişi almış onun bütün duyglarını, ne alanın işine yarıyor ne verenin işine yarıyor. duyguları alınmış bir adam var, ona geri verilmesini bekliyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder