29 Haziran 2010 Salı

that's the point

şimdiiii... öncelikle hoşgeldiniz efendim. oo mehmet beyler de buradaymış. merhabalar merhabalar. klasik tarzıma zıt olaraktan direk konuya gireceğim.

efendime söyleyeyim bilirsiniz insanlar çeşit çeşit. ben de iki gündür bir minimalistle uraşıyorum ki sormayın(alınma yok)! tabi bu sosyal paylaşım sitelerini emesen(bazıları msn der) e döndürmemek için ben de buradan devam etmeye karar verdim.

şimdik ilk önce size bir alıntı yapıyorum: " bilmez miyim". dikkat ederseniz noktalama işareti kullanmadım alıntıda. halbu ki bilirsiniz ne kadar severim noktalama işaretlerini. nedeni var, rahat olun. bu yazımızda bir minimatistin, bir detaycının, son olarak da önyargısız (ve bu aralar sanal alemlerden uzak) birinin bu alıntıya bakış açılarını tartışacağız.

ilk minimalistten başlayalım (önden bayanlar). minimalist genelde aynen bir önceki paragraftaki gibi bırakırmı bu cümleyi. ba ba ba ba ba. şimdi minimalistin buradaki düşünce tarzı şudur kanımca: " ben bu cümleyi böyle bırakayım karşımdaki hangi noktalama işaretini kullanacağına kendi karar versin." aslında güzel düşünce. karşıdakini özgür bırakma kendi düşüncelerine göre hareket etmeye zorlama fikirlerini içinde barındıran bir düşünce tarzı. ama bu durumda şöyle bir eksikliği var. karşıdakinin belki de kullanılması en uygun olacağı noktalama işareti karşındakinin aklında değil ama senin aklında. o zaman sen karşındakine bir şey katabilecekken katmamış olursun. böylece karşıdakine istemeden de olsa zarar verirsin.

ikinci sırada detaycı var (kendimim diye değil). detaycı bu alıntının sonuna bütün noktalama işaretlerini koyar. aslında kafasındaki düşünce aynıdır minimalistle: karşısındakinin seçim yapmasını sağlamak. sadece minimalist hiç bir şey sunamadan bütün işi karşıdakine bırakır, detaycı ise aklında olan bütün seçenekleri karşısındakine sunup hangisine odaklanacağını karşısındakine bırakır. detaycının hatası kendini kısıtlayıp bütün seçenekleri kendi koyduğu seçenekler sanmasıdır. başka bir seçeneğin olamayacağını kendine inandırır. yani önyargı.

bradan önyargısıza geçebiliriz. önyargısız karşıdakinin nedüşündüğüyle ne düşünmesi gerektiğiyle hatta düşünüp düşünmemesi gerektiğiyle bile ilgilenmez. kendi kafasına göre en uygun olan noktalama işaretlerini koyar. eğer karşıdaki neden o noktalama işaretini kullandın diye bir soruyla gelirse öbür noktalama işaretlerini anlatır. ve aynı zamanda karşıdakinin anlattıklarını dinler. önyargısızın hatası kendi içinde çelişmesidir. çünkü önyargısızın en büyük önyargısı hayatın kendisi yaşanmışlıkları yani en tehlikeli en sinsi olan önyargıdır.

bunu niçin yazdım? what is the point? kimse mükemmel değildir bir. melikenin fotorafı çok anlamlı bir fotoraf iki. that's the point.

şimdi bunu faceten yazsam hoş mu olurdu. yoksa bende faceten yazmayı "bilmez miyim?!.."

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. o kadar değerliyim ki sadece çok zengin(!) insanlar elde edebilir beni. herkes karalayamaz yapraklarımı. özel olmak gerekir.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm.bazısı kara kalemle yazar bazısı tükenmez ile. ben tükenmez ile yazanı daha çok severim. hem kalemi daha yumuşaktır canımı acıtmaz. hem yazdığı daha kalıcıdır silinmez.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana içini döken insanların anılarını barındırırım içimde. ama herkes sadece kendi yazdıklarını görür bende. herkesin yazığını görebilen toplasan bir iki kişi.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazen kaldırılırım rafa dururum hiç sesimi çıkarmadan tekrar bana ihtiaç duyulana kadar, bazen günlerce arka arkaya kullanılırım.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir kere elde ettimi beni biri, bir daha bırakmam onu. o ne anlatmak isterse yazabilir bana. her zaman ona bir sayfa ayırırım.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazıları sadece kötü anılarını döker bana bir daha hatırlamamak için. iyi anılarını anlarında yaşarlar. ben kötüleri saklarım onlar yerine.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana yazma şansı olup yazmayanlar kaybederler. çünkü bana yazmadıkları her şey onların içinde büyüyecek bir ur, benim içinse sadece harcanmamış bir sayfadır.

ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir gün bitecek benimde sayfalarım. bitince beni ya bir yere gömün ya da yakın. bana sorarsanız yakın ki, yansın biriktirdiğim bütün anılarım, bütün anılarınız.

28 Haziran 2010 Pazartesi

alkışşşşş

-sıranın neresinde olduğunu tarif etmek için " ortalardayım üstümde metallica t-shirt ü var" diyen gence

- çocuğuyla sıra bekleyen anneye

-çaktırmadan çocuğuna yağmurluk göndermek isteyen annenin planlarını " bak bunu da annen yolladı seni düşünüyor vallahi ehehe" diyerek suya düşüren seyyar satıcı amcama

-yine çocğuyla konsere gelip hatta pogo yapan insanlara karşı çocuğunu ezdirmemek için kendini siper alan bir öbür anneye.

- açık tribünden aşağıdaki sıraya buz atan yardımsever türk insanına

-pogo yapanları dışarı atmaya çalşan güvenlik görevlisine

-"18 yaşından büyüklere su satmıyoruz bira satıyoruz ehehe" gibi ilginç bir satış politikası izleyen satış görevlisine

- kargaşa sırasında hayallerimi süsleyen kızıl saçlı hatun bana ittirip tanışmamıza vesile olan peygamberimsi kişiliğe

- 10 dakka sonra kızın yanına gelip bütün hayallerimi söndüren kızın sevgilisine

- muhteşem sahne şovuyla rammstein a

- "ama bunu çalmadı" dedirtmeyen metallica ya

kocaman bir alkışşşşşşş

26 Haziran 2010 Cumartesi

afilsiz yalnızlık

rammstein in şovundan sonra fazla bir şey izleyesi gelmiyor insanın haliyle tabi ama cem yılmazın dediği gibi "artık biletler yandı". yine de buralara festival yazısı yazmayacağım tabiki rahat olun =).

bu aralar hayattan kaçıyorum birazcıcık maalesef. dertlerimi, tasalarımı, hasretlerimi(ilhan da hiç arayıp sormuyor ki), sorumluluklarımı bir kenara bıraktım. ah çocuk olmak ne güzelmiş sokakta top koşturmak diye düşündüm ve top koşturulan bir yere inönüye gittim bu sefer mahalledeki adamlarla top koşturmadık ama olsun.

bizim yazlıkta eskiden antique diye bir bar vardı bu sene haciz gelmiş galiba, orada böyle ışıklı ışıklı "hayat güzel" yazar. gerçekten hayat bana antique de inönü de sadunun bu seneki yurt odasında, b11 in yanındaki parkta, oya ablamın düğününde, kısacası saçmasapan kimsenin ne dediğini umursamadan eğlenebildiğim yerlerde güzel oldu.

galiba hayatın güzel olması için gereken bu insana, yalnızlık. ah yine depresife bağlamış bu çocuk demeyin. bahsettiğim böyle bir yalnızlık değil.

etrafında binlerce insan olsa bile orada yalnızmışın gibi rahat davranabiliyorsan güzel oluyor hayat. kendini beğendirme ya da daha 21. yüzyıl tabiriyle "cool takılma" çaban olmayınca eğlenebiliyorsun. evet ben eskiden de öyle takılmıyordum bir kahkaham herkesin şaşkın gözlerle bana bakmasına neden olur genelde ama, itiraf ediyorum eskiden utanırdım güldükten sonra ( hiç bu yüzden kendimi tuttuğum oldu mu? tabi ki hayır :D). şimdi daha rahat gülüyorum en azından. bi insan güldüğüm için rezil olduğumu düşünüyorsa, bunukimseye anlatmasın sonra kendisi rezil olur vallahi!=).

neysem işte benim bahsettiğim yalnızlık biraz sarhoşluk gibi birşey. ya da çakırkeyiflik. hani hepinizin içip içip kendini kaybettiği olmştur. kimseyi umursamadan bağarıp çağardığımız (bkz:"sabancııı, sen mi büyüksün ben mi?") ya da birini arayıp şaklabanlık yaptığımız, veya saçmasapan dansettiğimiz. işte o andaki hazzı hatırlayın bir (ertesi günkü pişmanlığı hatırlamayın ama sadece o hazzı!!).işte onu sarhoş olmadan yaptığınızı düşünün. ertesi gün pişman da olmuyorsunuz yani. kim ne düşünüyorsa düşünüyor farketmez. hayat size güzel. kapayın gözlerinizi, şimdi bir adadasınız dalgalar vuruyor.. hop yeter lan kaptırmayın seans vermiyoruz burda!!

ya işte öle bir haz var bende bu aralar, kimseyi umursamıyorum nedense. kafama geleni yapıyorum, keyfini çıkarıyorum herşeyin. sonra bi bakıyorum ben kendi kurallarıma göre yaşarken de yanımda başkaları oluyor. e o zaman başkalarının kurallarına göre yaşamak niye?

evet sadunum bu yazı sanaydı o yüzden senin sözlerinle bitiriyorum:

"bre yiğitler
bre dostlar
görmez misiniz sizi ele alanın
tapınmak olduğunu
sevmenin nesini beğenmediniz
açgözlü yaratıklar
yalnızlık size, bize armağan..."

23 Haziran 2010 Çarşamba

America just sent us a poke!

dün eve gelince nasıl güzel ve deliksiz uyuduysam, sabahın köründe dikildim böyle işte. bira güzel şey arkadaş! uyumak mı istiosun at iki bira bak keyfine.

sabah haberlerinde iki gündür alışık olduğumuz şehitler yine.. aklıma çok ilginç birşey geldi izlerken. birkaç gün önce bir gazetede görmüştüm, "amerikadan bir jest bir uyarı" diye bir haber vardı.jestleri pkk nın bir yere bombalı saldırı yapacaklarını ihbar etmesi, uyarıları ise eğer israille aramızı yumuşatmazsak ülkemiz ile ilişkilerini gözden geçirecekleri. çok ilginç aslında...

düşünsenize böyle bir "mesaj" dan sonra pkk birden coşuyor ve iki günde bir karakol baskını bir de araba bombalama. sanki amerikanın bize " aha bak işte biz desteği çekersek bunlardan çok olur" demesi gibi biraz.

bu doğudaki "sorun" (ya da adı her ne ise) çok ilginç bir sorun aslında. oralarda yetişmiş olan bir arkadaşım ile konuştuğumda anladım biraz doğunun halini. konu eğitimden açıldığı için oradan konuşmuştu ve ilk okul dördüncü sınıfa kadar türkçe öğrendiklerini söylemişti. tamam biz de gördük türkçe dersi ama. onlar sadece türkçe öğrenmişler ilk 4 sene. e bu adam azmetmiş başarmış şimdi benle aynı yerde okuyor aynı bölümü okuyor ama çocukluk dönemini böyle bir şekilde yaşayıp sonra araba taşlasa orada çocukluğunda, ya da sinirlenip dağa çıksa kim ne diyecek.

evet haklarını istemeleri doğru. kürtçe eğitim istiyorlar, haklılar. fransızca, ingilizce, almanca, italyanca eğitim verirken bir sorun görmeyen devletim niye gavur diline karşı çıkmaz iken kendi milletinin bir kesimi olan adamların diline karşı çıkıyor onun da siyasi olmayan bir açıklaması yok. ama gel gelelim iş doğuda ayrı bir devlet kurmaya gelince işler orada karışıyor işte.

aslında bu kürt halkının isteği değil. bu amerikanın isteği.eskiden daha çok istiyordu şimdi biraz daha rahatladı. eskiden hem ırak hem iran vardı dert ettiği yakınlaşmak istediği, şimdi birini halletti hiç olmazsa. doğuda bir kürdistan kurulur ise, o ülke 10 yıldan fazla orada kalmaz zaten. 10 yıl sonranın ırak ı olur direk. hatta biz orayı kendi ellerimizle teslim ederiz amerikaya o saatten sonra. gelirler ankaraa üslerini kurarlar oradan işgal ederler orayı. çünkü onlar için en güzel mekan kürdistan. tüm dertlerine yakın. ne demişler " dostuna yakın ol, düşmanına daha da yakın"(ya da öyle bir şeydi işte).

e hal böyle olunca bu üçlü ilişkide kimse kimseye bıçağı sokamıyor. kürdanla dürtüp duruyorlar birbirlerini."America just sent u a poke! Poke Back?". bence çözüm atom bombası. at bi atom bombası doğuya, ne türkü kalsın ne kürdü ne çerkezi ne de doğu die bişe kalsın ortada hatta. ohh kafamız rahat yaşayalım. böyle azar azar ölünce insanlar az kişi mi ölüyor sanıyorsunuz. bi atom bombalık adam öldü zaten şimdiye kadar.

"bitti mi ağlaman ey istanbul?
güneş gülsün artık senin de gök yüzün."

18 Haziran 2010 Cuma

"mutluyuz" diosan niye evlendin

yarın kuzenim evleniyor. düğün var düğün. kurtlarımızı dökeceğiz heleşükür. düğünleri çok seviyorum. hem içip hem de efkarlanmadığım nadir ortamlardan bir tanesi. genelde en sonunda kendimi kolbastı yaparken bulyorum. bir de nasıl yapıldığını bilsem.

evlenmek sakat iş arkadaş. evlilik aşkı bitirir filan gibi klişe sözler yüzünden değil. aşk zaten evlenmeden yıllar önce bitmiştir büyük ihtimal. yahu iki insanın senenin 365 günü en çok birbirini görmesi ve buna rağmen hala bu rutine devam etmesi için stamina body balance ve keeper skills(karşıdakinin he vurduğunu yavaşlatacan en azından) gerekiyor.o yüzden kendimi hiç evlenilecek adam olarak görmemişimdir (stamina ve body balance yok bende).

aşık olmak sevdalanmak güzel şey tabi ama bu evlilik neyin nesi yahu. çok farklı yorumlar yapılmıştır bu evilik üstüne yani. ben evlilik cüzdanına sevişme belgesi diyen adam tanıyorum! doru tespit aslında bir bakıma düşününce. ilk sayfada resimler var ahmet hacıhüseyinoğlu ile ayşe hacıhüseyinoğlu(yazık lan hatuna ne biçim soyad almış) bunlar artık ailelerinden saklamadan sevişebilirler diye. sonraki sayfalarda da "products" kısmı gibi çcuklar için boş sayfalar. bazılarına bir defter yetmiyor ikinci defteri alıyorlar. " Amcacım kondomu bulduk!".

yani zaten birşeyleri paylaşıyorsan bunu belgelemeye ne gerek var ki? evlenince daha mı çok bağlanıyorsun birbirine acaba? bence tamamen güvenle alakalı bir şey bu. mesela şöyle düşünelim: çift çocuk istiyor evli değiller. sorumuz şu: evlenmeden neden çocuk yapılamıyor? çünkü adamın çocuk olduktan sonra kızdan ayrılması daha kolay evlenmeden. kabul edelim kimse bi insana o kadar güvenemez ne kadar seversek sevelim. işte evliliğin nedeni no.1 budur. pardon no.1 öbür paragraftaydı bu no.2

gelelim 3 numaraya: zina. evet işte başka bir neden. bir insan evlendikten sonra sadece bir insanla legal olarak sevişebilir. öbürküler "illegal sevişme" oluyor artık. e haliyle ahlaken bu doğru olduğu için de evlilik diye bir müessese ortaya çıkmış. zaten bunun temeli imam nikahıdır. soradan yok evliliktir zarttır zurttur çıkmış. hep bu imam nikahı yüzünden. "Blame on you imam!".

kısacası evlilik çok kuralcı bir şey. aşkı öldürür klişesi de buradan gelir genelde. bence. aşk, sevda, bunlar böyle kuralları olmayan şeyler. devam ederse eder biterse biter. bunu imzaya döküp sora bitti diye mahkemelere düşmektense. bi rahat olmak bi salmak gerek kanımca.

amaan neyse.. ben halayımı çekerim yarın gerisini onlar düşünsün.

16 Haziran 2010 Çarşamba

ya içindesindir masanın ya da dışında yer alacaksın

sevgili günlük. ups burası blogtu di mi pardon. şöyle bir durum değerlendirmesi yaptım ve gördüm ki ben ne gidiciyim ne de kalıcı. bu aralar avare hayatı sürmeye karar verdim. şöyle biraz gezip tozayım biraz hayatın tadını çıkarayım değil mi ama? değil tabi ki nerde bende o hayat enerjisi hemen de kandınız sizi gidi saftirikler.

saat ikide uyanan bir insan olarak kahvaltı etmeden kalkar kalkmaz yazı yazmam çok ilginç birşey. nitekim benim hayatımda en nefret ettiğim şey harflerdi. taa ki şiir ile 3 senelik aşkım başlayana kadar. ve işte artık düz yazı şiir farketmiyor. kalkar kalkmaz yazı yazar AlKar. hayır yazdığım bir şey de yk sizi de boşu boşuna okutuyorum baksanıza iki paragraf geçti hala ortada bir şey yok.

aslında sorunum da bu. Benim için şuanda ortada hiç bir şey yok. Şöyle bir masaya döküyorum herşeyi. I ıh yok hiçbir şey ortada. masadan düşenler mi dersin. kıyıya köşeye saklananlar mı dersin. hiçbir şey ortasında değil masanın. biraz ıssız adam triplerindeyim zaten bu aralar o yüzden. kimsenin de o masanın ortasına geçmesini istemiyorum. kimsenin derken, yani..

insan öğrenmeye aç bir yaratıkmış ta haberimiz yokmuş. öle boş boş gezinirken karşına çıkan herhangi bir şey sana küçücük bir şey katsa. bırakmak zor geliyor onu. en fazla benim gibi masanın kıyısına köşesine itiyorsun işte. e kendisi zorlamadıkça orada kalıyor tabi. farkında değil ki o masadan bile düşme tehlikesi var da onu ben çekiştiriyorum arada.

bir de o masanın örtüsü var işte. önyargılarımız. önyargı her zaman kötü bir şey değildir iyi ön yargı da olur. hatta kendisi daha tehlikelidir. birinin hakkında ne olursa olsn iyi düşünmek. Albert Einstein ne demiş: " Bir önyargıyı kırmak atomu parçalamaktan daha zordur". seviyorum bu adamı akıllı konuşuyormuş zamanında vallahi. işte önyargı benim masa örtüm. hani sihirbazlar masa örtüsünü çeker de her şey yerli yerinde kalır ya. ben de bir gün onu deneyeceğim. her şey yerli yerinde kalırsa ne ala. kalmazsa o zaman işler değişir.

kalırsa güzel olur aslında. çok iyi bulduğum insanların kötü yüzlerini. çok gereksiz bulduğum insanların iyi yüzlerini görmeye başlarım bir anda. sonra bazıları gittikçe uzaklaşır o masanın ortasından bazılar daha da yaklaşır. hem de daha sağlam olur yeni yerleri herkesin.

kalmazsa o zaman biraz ilginç olabilir. herkes olması gerektiği yere giderse, uzaklaşması gereken uzaklaşır yaklaşması gereken yaklaşırsa, ne ala. ama ya uzaklaşması gereken biri daha da yaklaşırsa o masanın ortasına. o zaman ne olacak? "Danger!!!" ışığı da yok ki yanıp sönsün bizi uyarsın. o yüzden korkuyorum o örtüyü çekmeye. olan da yakınlaşabilecek iken uzakta kalanlara oluyor.

işte böyle. daha hiçbir şey yemeden yazı yazdım ya, açlık başına vurmuş bu çocuğun diyip fazla da ciddiye almayın beni. sonra örtüyü çekmeye çalışanlar olur filan. birisinin daha günah keçisi olmaya niyetim yok:).

15 Haziran 2010 Salı

papatya falı

papatyamdın fallarına baktığım,
"seviyorum, sevmiyor. seviyorum, sevmiyor" diye.
falına bakarken farketmemişim,
kopardığımı o saf beyaz yapraklarını.

14 Haziran 2010 Pazartesi

faceboook türkiyeyi ele geçirirse

canım sıkıldı şiir ödevimi yapmaktan 8 tane şiir inceliyecekmişim 4 ü ingilizce 4 ü türkçe. ben de biraz eğleneyim dedim. ne olurdu hiç düşündünüz mü facebook türkiyeyi ele geçirirse. yeni kanunlar filan. hadi biraz hayal gücü... :)

- birini arkadaş olarak ekledikten sonra silersen dava açılabilirdi.
-birinin ardarda paylaştığı 5 videoyu da beğenmezsen yine dava açılabiirdi.
-dini görüşüne müslüman yazmayanlar veya home town (türkçesi ne ki bunun feysbukta) a kürdistan, lazistan vs. yazanlar azınlık olarak görülüp dışlanırdı.
- nişanlı evli gibi medeni haller belediye başkanınıın ve nikah memurlarının kontrolu altında olur nişanlanmadan veya evlenmeden medeni hal en fazla ilişkisi var olarak kalabilirdi.
- bayramoğullarının kızı abdulbeyzadelerin oğlunun duvarına yazı yazdı diye kan davası çıkardı( düşündüm de bu şimdi de olabilir burası türkiye!)
- duvarnda veya profil resimlerinde anarşik davranış gösteren kişilere internet polisi tarafından sanal biber gazı atılırdı.
- facebook mahkeme kararı ile kapatılamazdı( bakmayın öle yakında o da olacak)
- doğum yılına bakılarak 18 yaşından büyük olan erkekler eğer 18 yaşından küçük olan kızların duvarına günde 3 adet yazıdan fazla yazarsa çocuk tacizciliğinden hapse girerdi.
-münevver karabulutun cesedi geri dönüşüm kutusunda bulunurdu.
-daha sonra cem garipoğlu doğum yılını gizlice değiştirip çocuk olarak e-yargılanırdı.
-hepimiz hrant dink olamazdık (facebook bile o kadarını kaldıramaz)

işte böyle .. aa biri facebook ta lena yı paylaşmış.."love you know i'd fight for you, i left on the porch light for you, whatever you are sweet or cruel, i'm gonna love you either way". yuppii=)
hadi ben şiir ödevime döner. yayınlayacam incelediim şiirleri. beni bekleyin anacıım.

söyle bana taksici amca hayat nedir aslında

baştan söyleyeyim hem uzun hemde sıkıcı bir yazıdır. ama sonuna kadar okuyanda muhtemel bir gülümseme bırakır.

bu sabah okula gelmek için taksiyle kadiköye indim. taksiyi kulanan amca pek hoş sohbetti sağolsun. öyle hoşsohbet amcaları seviyorum. takside suspus oturmak çok sıkıcı geliyor. o yüzden tek başıma dolmuşa filan binmiyorum genlede zaten. Taksiye binip arka koltuğa oturan insanları hiç anlamamışımdır zaten. bence bir taksi şöförü hayatı öğrenebileceğin en tecrübeli insan olabilir. hepsinin ayrı bir hikayesi vardır, hepsinden çıkarılabilecek ayrı bir ders.

bu günkü taksi şöförü amcam rizeliymiş. 26 sene olmuş istanbula geleli. geleli yanlış aslında, istanbula kaçalı demeliyim=). 26 sene önce evden kaçarak gelmiş istanbula. hani köyden indim şehire filmleri vardır ya. aynı onun hikayesi. " cebimde 3 günlük para ya vardı ya yoktu" dedi bana. ailesiyle hiç görüşmemiş o günden sonra. zaten babası haber göndermiş bir daha geri gelmesin buraya diye. gençik gururu işte gitmemiş o da. burada evlenmiş şuan 3 çocuğu varmış. birisi marmara hukuktan mezun olmuş birisi istanbul üniversitesinde çift anadal yapıyormuş. birisi de daha lisedeymiş. marmara hukuktan mezun olan kızını yurtdışına gönderecekmiş ama tedirgin gibiydi biraz. yine de her zaman arkasında olduğunu, onların zamanında böyle fırsatları olmadığını bunun için kızına hiçbir şekilde engel olmaayacağını söyledi. biz baştan beri o kadar çok özgürlükle yetişmişiz ki, bu özgürlüklerin tadını çıkarmamıza bile izin vermemişler dediğine göre. doğru söylüyor aslında.

özgürlük dediğimiz şey burdan iki kelime yazıp herkese sesimizi duyurabilme şansına sahip olmak, istediğimiz zaman istediğimiz şeye ulaşabilmek değil aslında, bizim kuşağımızın başka bir şansı var. Bir annelerinize babalarınıza, onların yaşadığı dönemlere bakın. bu kadar baskıcı bu kadar katı dönemler bir daha görecek mi türkiye bilinmez. kısıtlamalarla ve imkansızlıklarla dolu bir gençlikten çıkıp yontularak büyümüşler onlar. darbelerle düşünüp hayatı anlamaya başlamışlar bizim gibi gençlik aşklarıyla değil. o yüzden olması olası, bize bu kadar özgürlük tanıyorlar belki de. çünkü onlar 'özgürlük' nedir herkesten daha iyi kavramışlar. bu şans aslında sadece bizim dönemin şansı belki de. bu kadar özgür olabilmek hangi kuşağa denk gelir bir daha bilinmez. yaşadığımız dönemin, içinde bulunduğumuz jenerasyonun ne kadar farklı ve özgür olduğunu anlamak gerek aslında. o yüzden o hayatımıza 'renk katan' (hangi rengi kattığı değişir, kırmızı siyah ve gri en olasıları =)) küçük olaylara bakarken aslında küçük olduğunu bilip onlar için üzülüp sevinebilmenin, onları dert edebilmenin, bizim şansımız olduğunu fark edebilmek gerek. o yüzden o küçük şeyler için yine ağlayıp gülün, ama bu sefer sadece gülerken değil ağlarken de o anların değerini bilin.

13 Haziran 2010 Pazar

buzdolabı ile lcd nin aşkı

her şey o meşhur markanın kampanyasıyla başlamış. pek tanımazlarmış birbirlerini aslında, sonra lcd yi kaldırmışlar kaç senelik yerinden getirmişler koskoca buzdolabının yanına. lcd önce şöyle bir süzmüş buzdolabını. "ne kadar soğuk, ne kadar itici" diye düşünmüş. bir iki gün konuşmamışlar hiç. sonra reklam çekileceği duyulmuş heryerde. nasıl olacak ne yapacaklar ikisi de bilmiyormuş. buzdolabı reklamdan önce eğilmiş lcd nin kulağına. "merak etme kamera sensiz bir işe yaramadığından sana birşey yapamazlar" demiş. gülümsemiş lcd birden. buzdolabıyla bütün buzları erimiş, üstüne üstük pikselleri kıpır kıpır olmaya bile başlamış birazcık. hep yanyanalarmış hiç bırakmamışlar birbirlerini o günden sonra. bir gün bir müşteri gelmiş. allmış ikisini de götürmüş. çok mutlularmış yeni yerler göreceklermiş ikisi de. sahiplerinin evine gelmişler. sahibi "buzdolabını mutfağa televizyonu salona bırakın lütfen" demiş görevlilere. o günden beri lcd ler hep kapkara, buzdolapları hep sopsoğukmuş.. gökten üç elma düşmüş. biri siz okuyuculara, biri aşıklara, birini de hava atışı yapıyorum kapan alsın mutlu osun.

12 Haziran 2010 Cumartesi

eski bir dosttan sonbahara

gördün mü bak sonbahar? sen gittin yaz geldi. böyle böyle geçecek günler işte. sana bir kaç şey söyleyeyim dedim. yazın güneşi sonbaharın yağmurunu unutturmaz ama, güneş geçene kadar hiçbirşey düşünmeksizin mutlu eder insanı. o yüzden hala düşünebiliyorken yazayım biraz.

herkes başka birinden öğreniyor sonbahar. ben senden öğrendim. sen ondan örendin. bilmem daha ne kadarını örendin ama tahmin edebiliyorum biraz.

sen de öğrenmişindir artık herşeyin öle hiç olmamışken hayal ettiğimiz gibi güzel olmadığını sonbahar. hayal ettiklerimiz beden bulunca o mükemmelliğinin de söndüğünü biliorsundur artık.
içinden gelen şeyleri bastırmanın ne kadar zor olduğunu anlamışsındır herhalde. yapmadan önce hata olduğunu bildiğin yaptıktan sonra pişman olduğunu bildiğin bir şeyi yaparken ne kadar mutlu olunabileceğini biliyorsundur büyük ihtimal.geceleri iki yastıkla yatmanın, birinin başının altında birinin kollarının arasında olmasının bi insana ne kadar huzur verebileceğini biliyorsundur. keşkelerin olmaması için çaba harcamak gerektiğini. içinden gelip yapamadığın herşeyin bir keşkeye dönüştüğünü biliyorsundur.

ama bilmediklerin var daha. keşkelerin hiçbir zaman bitmeyeceği, kimseye inanmayarak yaşadığın o günlerin aksine bi süre sonra herkesin bu konudaki fikrini önemsiyceğin, herkesten bir şey alıp kendine katıp değişeceğin, bastıramadığın duygularının her zaman olacağı, bir anın geleceği ve o an hiç bir neden yokken "acaba?" diyeceğin, bencillik yaparken yalnış yerlerde yaptığını anlayacağın, başkalarının kendini affetmesi değil kendinin yapamadıkların için kendini affetmesinin önemli olduğunu göreceğin, esas güçlülüğün içinden geleni yapmamak olduğunu kavrayacağın, gücünü kaybedip her halikarda bir şeyler yapacağın ve bunun için daha sonra pişman olacağın, ve sonrasında seni en kolay kandırabilecek kişinin yine sen olduğunu farkediceğin, yalnız kaldığında başkalarının sana gösterdiği her teoriyi çürütücek bir neden bulacağın ve bir süre sonra bu nedenlerin hiçbirinin işe yaramadığını görünce kendini sorgulayacağın zaman da gelecek sonbahar.

işte o zaman iki seçenek çıkacak karşına. ya yoluna devam edeceksin. ya da yine bekleyeceksin sana bunları öğreten kişiyi. ama iki türlü de değişeceksin.

ha birde sana "eski bir dost" ça tavsiye sonbahar. çok kafanı kurcaladıysa herşey. aç eurovision da birinci olan şarkıyı ve onun eşliğinde danset, çok eğlenceli oluyor=).

sözlerimi bitirirken favori romantik komedi filmim olan "love actually" den bir alıntı yapacağım sana. öyle felsefik bir şey değil çok basit bir kaç kelime :

"enough...enough now"

11 Haziran 2010 Cuma

bu sefer kendim yazmayacağım. şarkı söleriyle anlatmaya karar verdim herşeyi. abdullah gül okulumuza gelmiş. birinci şarkı sözüm ona(kendisi bara gidip şarap içmediği için o kısımları görmezden gelebiliriz):

söz :yusuf hayaloğlu
müzik: ahmet kaya

Bodrum'un entel barında
Herkesi yargılamaktan
Kimse kalmamış yanında
Sakalları şarap tasında
Dikilmiş barın ortasında
Tanınsın diye bekliyor
Sanırsın dev aynasında
Bir eli televizyonda
Öteki eli basında
Birşeylerin tadı kalmış
Dişlerinin arasında
Başkalarına hümanist
Karısına karşı dayı
Nasil beceriyor bilmem
Ikisi birden olmayı
Konuşurken solcusun
Yaşarken karambolcusun
Oportunizme bulaşmış
Tipik bir orta yolcusun
Bir Allahcı bir kulcusun
Bir davulcu bir pulcusun
Ne kadar inkar etsen de
Hem jigolo hem dulcusun
O yandasın bu yandasın
Hovardasın hep bardasın
artık rol yapmayı bırak
Sen bir entel magandasın
Behey sanat hırsızı
Behey üretme kabızı
Birazcık efendi ol
Birak elinden şu sazı..
Evet ikinci bir konumuz daha var bu da o ikinci konuya gelsin:

Çok su verilince ölür ya çiçekler

çok ağlarım; çürür gözlerim gidersen eğer
ben senin gülbahçende oyuncaklarıyla mutlu
ve affedilmeyi çok seven yarazma bir çocuğum

Sen ne güzel güldün, solmuyordun
hem çok seviyordun hem beni yormuyordun
çiçekler...
çiçekler sevildikçe büyür
gitme diyorum sana gitme!
..çiçeklerim benimle ölür.

Buralardan gitme
buralar gitsin, sen gitme
gitmek çözecekse..
ve biri gidecekse..
buralar gitsin, sen gitme...
...Sen gitme!




yol

havuz başından b10 a giden o ara yol. herşey oarada. bütün yaşananlar. bütün arayışlar. her şekilde yürüdüm o yolu.telaşlı,aheste, mutlu, hüzünlü, şüpheli, rahat, özgür, bağımlı, kıpır kıpır, ruh gibi.. koşa koşa geçtiğim de ldu o yoldan, ayaklarımın beni geri geri götürdüğü de. yalnış olduğunu bildiğim halde geçtiğim de oldu. en dorusu olduğunu bildiğim halde kendimi tuttuğum da. sanki yılmaz erdoğanın o meşhur şiirindeki gibi:

"..çarşıdan bizim eve giden,
ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa,
ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
çünkü annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..."

işte bunları düşünürken, tam o yola bakan sandalyemde oturuken, bir kuş kondu karşı masama. önce şakıdı tatlı ve içten bir şekilde, sonra bir masa uzağa geçti seke seke, sonra bir masa daha, sonra da uçtu gitti sessizce.

bu sefer değiştiricem sözlerini şiirin biraz:

havuz ile b10 arasındaki yolda vazgeçtim çocuk olmaktan....

uzun yazıyorsun dediler bana.

bana uzun yazıyorsun diyorlar. ama düşüncelerime değer veren okur zaten burayı değil mi?. bu da kısa yazım işte değer veren vermeyen herkes okusun diye.

katma değer üşengeçlere selam olsun.

10 Haziran 2010 Perşembe

cilveli yalnızlığım

yine sesimi duyurdum hazirana herhalde. kendini yırtıyor güneşi göstermek için ama bulutlar da az inatçı değil. başımı döndürdü bu kararsızlığı havanın, şöyle bir uzanayım dedim üç saat uyumuşum aynı şeyi sayıklarken. çok işim gücüm var ama iş güç gücüme gitmeye başladı artık. hep böyle uygunsuz zamanlarda geliyorlar. ben de kaçmak için onlardan, buraya oturdum yazı yazmaya başladım. daha ne hakkında yazdığımı bile bilmiyorum.

yine aynı şeylerden bahsedesim geliyor. hep aynı şeyleri haykırasım var hep aynı şeyleri anlatıp insanların kafasını ütülüyorum dedim ya. işte hala ütüleyebilirim. istediğim şeyi istediğim kişiye anlatamadıktan sonra ne değeri var.

bugünkü konumuzu buldum. Mükemmelleştirmek. evet süper bir şey değil mi aslında. yanında hiç bir yanlışının sana batmayacağı. zaten yaptığı hiçbir şeyin sana göre yanlış olmadığı biri. bence süper bir şey. o her zaman yanında olur, o her zaman seni neşelendirir. o her zaman seni anlar. o senin yaşadıklarını zaten önceden yaşamıştır. o sana senden bile daha fazla güvenir. onun yolu en doğrusudur. kısacası bir örneğin vardır karşında. hani geçen yazımda demiştim ya. yaşamadan birşeyleri değişmek zor diye. işte belki onu bile değiştirebilecek insandır bazı koşullarda.

evet böyle mükemmel bir insan vardır herkesin hayatında. benim de var. babam. ama nedense o kadar mükemmelleştirdiğin insanın bile yaptıklarından daha çok söylediklerine değer veriyor insan(mesela yaptıklarına değer verseydim çoktan sigaraya başlamıştım herhalde). hani bir söz vardır ya :"Büyük beyinli insanlar fikirleri orta beyinli insanlar olayları küçük beyinli insanlar da kişileri önemser" diye. e ben bunların hepsini önemsedim hayatım boyunca. yeri geldi kişiyi önemsedim, dedim ki yaptı bir eşeklik ama o yaptı bunu nası kıyarım. yeri geldi olayları önemsedim, dedim ki e bu kişi bana böyle böyle yaptı bu bu anlama gelmiyor de ne anlama geliyor, yeri geldi fikirleri önemsedim, bu bana böyle davrandı ama böyle düşündüğü için. ister inanın ister inanmayın hepsini de aynı kişi için düşündüğüm oldu. ha bir ilginç nokta daha: o kişi babam değildi.

evet hatta geçen sene bu günlerde kendisini tanımıordum bile. sonra bir sene tanıştık. şimdi o beni hala tanımıyor=). neyse konumuza geri dönersek aslında mükemmelleştirmek budur diyebiliriz bence. yani yeri gelince fikirlerini yeri gelince yaptığı şeyleri yeri gelince de sadece kendisini önemsemek. kısacası yaptığı her şeye bir kulp takıp " o bir şey yapmadı ki bu yüzden böyle yaptı" diyebilmek. ama asıl önemli olan " hata yaptı, yanlış yaptı, yapmamalıydı" diyebilmek aslında. e karşındaki hayır ben hata yapmadım derse bırak gitsin zaten. biraz törpülenmesi gerekiyor demektir.

işte o mükemmelliken nasibini almış biri olarak diyebilirim ki mükemmel insan diyorsanız birine ondan hızla uzaklaşın. insan hatasızsa size göre o zaman bırakın uzakta dursun ihtiyacınız olduca gidersiniz yakınına. çünkü hep yakınında durursanız bi süre sonra yaptığı güzel şeyleri yarattığı göz kamaşıklığıyla hatalarını göremez olacaksınız. hadi size bir kıyak güncel bir benzeteyle bitireyim sözlerimi. mükemmelleştirmek ve kendinizi avatar filmi ve üç boyutlu gözlük olarak düşünebilirsiniz. o gözlüğü çıkardığınız anda karşınızdaki o kadar güzel, etkileyici görünmeyecektir.

gitmem gerek artık yine uyandı beni çağarıyor. geliyorum tek yarim, yekparem, cilveli yalnızlığım.

white chocolate mocha

evet hala sıcak şeyler içip içimizi ısıtmamız gerekiyor haziran haziran. white chocolate mocha içip böyle tek başıma yazı yazmaya alıştım artık. çünkü ciddi ciddi konuşunca sıkılıyorlar insanlar benden. e haliyle herkes eğlenmek ister gülmek ister.

bende makale yazacak köşe yazısı yazacak bir blog açacak oralarda böyle yazılar paylaşacak bir adam tipi yok tu. taa ki vodafonun karşılıksız ilişkiler tarifesini keşfedene kadar(bu reklamlar için para alıyorum). e haliyle mühendis aklıyla edebiyat yapmaya kalkınca da böle boş sayfalara yapıyoruz edebiyatımızı daha takip edenimiz bile yokken. o yüzden bu kadar rahatım bakmayın(zaten bakan yok aptim AlKar'ım).neysem yani can sıkıntısı açtık bir blog hepimize hayırlı uğurlu ola! ha bir de bu arada imla hatalarımı hoş görün dedim ya mühendis adamız..

ilk yazımın çok şen şakrak güzel bir yazı olmasını ben de isterdim açıkcası. ama bu sene sabancıdan buruk ayrıldığım gerçeğini ve bunun nedeninin sabancıyı sevmemle zerre kadar alakası olmadığını varsayarsak fazla neşeli olmayacağı aşikar. hay allah bir türlü giremedim konuma.

evet veriyorum coşkuyu konuya : konumuz değişmek ey ahali! açacağım konuyu merak etmeyin. şöyleki çok zor bir şey aslına insanın kendini değiştirmesi. bu yüzden mi bilmem hep acıtıyor kendini değiştirmek. çünkü büyüklerimizin dediği eninde sonunda dğru çıkıyor: bir müsibet bin nasihatten iyidir. e tabi böyle olunca iş, o müsibet gerçekleştikten sonra değişiyor insan. ama burda acı bir gerçek yatıyor aslında. uğruna değiştiğimiz şeyi aslında kaybetmiş oluyoruz değiştiğimizde. iş işten geçmiş oluyor yani. çözümü var mı peki bunun? bence yok.

"e ne yapacağız o zaman ey AlKar" seslerini duyuyor gibiyim. aslına bakarsanız çoğu zaman yapacak bir şey kalmıyor. aslında en iyisi bu uğruna değiştiğimiz şeyin bir insan olması. çünkü o zaman bir şansımız kalıyor(umut mu demeliydim acaba?). affedilmeyi bekliyebiliyor insan o zaman sabırlı bir şekilde. Arada dayanamayıp bir ümit belki hala bir şansım vardır diyip telefonlara sarıldığı olmuyor değil ama, elbet alışıyor kaybedenler klübüne katıldığını. Sonra bekle,biraz daha bekle, biraz daha, biraz daha... Ne için mi bekliyoruz? değiştiğimiz göstermek bir şans için ayaklarına kapanabilmek için. evet anlamışsınızdır heralde, sizi değiştiren başka bir insan ise, siz sevda gemisinin tam güvertesindesiniz.

"ama AlKar senin dediğin şey pişmanlık. pişman olmadan da değişmek mümkün değil mi?". amaan ne çok soru sordunuz be! öyle tabi, keşkelerden korkmamak lazım. keşkeler büyütür, keşkeler değiştirir bizi. hatta bazen değiştiğimizi sanarız değişmeyiz. o zaman o keşkeler büyür. işte biz bunu istemiyoruz, biz istiyoruz ki keşkeler büyümeden bir işe yarasın. pişman olmassan hatanı anlamamışsın demektir. aslında önemli olan pişman olabilmektir.

eh bir yerden bağlamak gerek ama değil mi? yoksa ben sabah akşam yazarım içimdekileri. niye bu kadar kafa ütüledim onu söyleyeyim size. benim yaptığımı yapmayın diye tabii ki. ben pişmanım ama benim işim zor hatta imkansız. niyesini de şöyle açıklayayım. ben sadece pişman değilim. zamanında pişman olamadığım için pişmanım.

"- pardon bir white chocolate mocha daha lütfen. "