evet hala sıcak şeyler içip içimizi ısıtmamız gerekiyor haziran haziran. white chocolate mocha içip böyle tek başıma yazı yazmaya alıştım artık. çünkü ciddi ciddi konuşunca sıkılıyorlar insanlar benden. e haliyle herkes eğlenmek ister gülmek ister.
bende makale yazacak köşe yazısı yazacak bir blog açacak oralarda böyle yazılar paylaşacak bir adam tipi yok tu. taa ki vodafonun karşılıksız ilişkiler tarifesini keşfedene kadar(bu reklamlar için para alıyorum). e haliyle mühendis aklıyla edebiyat yapmaya kalkınca da böle boş sayfalara yapıyoruz edebiyatımızı daha takip edenimiz bile yokken. o yüzden bu kadar rahatım bakmayın(zaten bakan yok aptim AlKar'ım).neysem yani can sıkıntısı açtık bir blog hepimize hayırlı uğurlu ola! ha bir de bu arada imla hatalarımı hoş görün dedim ya mühendis adamız..
ilk yazımın çok şen şakrak güzel bir yazı olmasını ben de isterdim açıkcası. ama bu sene sabancıdan buruk ayrıldığım gerçeğini ve bunun nedeninin sabancıyı sevmemle zerre kadar alakası olmadığını varsayarsak fazla neşeli olmayacağı aşikar. hay allah bir türlü giremedim konuma.
evet veriyorum coşkuyu konuya : konumuz değişmek ey ahali! açacağım konuyu merak etmeyin. şöyleki çok zor bir şey aslına insanın kendini değiştirmesi. bu yüzden mi bilmem hep acıtıyor kendini değiştirmek. çünkü büyüklerimizin dediği eninde sonunda dğru çıkıyor: bir müsibet bin nasihatten iyidir. e tabi böyle olunca iş, o müsibet gerçekleştikten sonra değişiyor insan. ama burda acı bir gerçek yatıyor aslında. uğruna değiştiğimiz şeyi aslında kaybetmiş oluyoruz değiştiğimizde. iş işten geçmiş oluyor yani. çözümü var mı peki bunun? bence yok.
"e ne yapacağız o zaman ey AlKar" seslerini duyuyor gibiyim. aslına bakarsanız çoğu zaman yapacak bir şey kalmıyor. aslında en iyisi bu uğruna değiştiğimiz şeyin bir insan olması. çünkü o zaman bir şansımız kalıyor(umut mu demeliydim acaba?). affedilmeyi bekliyebiliyor insan o zaman sabırlı bir şekilde. Arada dayanamayıp bir ümit belki hala bir şansım vardır diyip telefonlara sarıldığı olmuyor değil ama, elbet alışıyor kaybedenler klübüne katıldığını. Sonra bekle,biraz daha bekle, biraz daha, biraz daha... Ne için mi bekliyoruz? değiştiğimiz göstermek bir şans için ayaklarına kapanabilmek için. evet anlamışsınızdır heralde, sizi değiştiren başka bir insan ise, siz sevda gemisinin tam güvertesindesiniz.
"ama AlKar senin dediğin şey pişmanlık. pişman olmadan da değişmek mümkün değil mi?". amaan ne çok soru sordunuz be! öyle tabi, keşkelerden korkmamak lazım. keşkeler büyütür, keşkeler değiştirir bizi. hatta bazen değiştiğimizi sanarız değişmeyiz. o zaman o keşkeler büyür. işte biz bunu istemiyoruz, biz istiyoruz ki keşkeler büyümeden bir işe yarasın. pişman olmassan hatanı anlamamışsın demektir. aslında önemli olan pişman olabilmektir.
eh bir yerden bağlamak gerek ama değil mi? yoksa ben sabah akşam yazarım içimdekileri. niye bu kadar kafa ütüledim onu söyleyeyim size. benim yaptığımı yapmayın diye tabii ki. ben pişmanım ama benim işim zor hatta imkansız. niyesini de şöyle açıklayayım. ben sadece pişman değilim. zamanında pişman olamadığım için pişmanım.
"- pardon bir white chocolate mocha daha lütfen. "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder