havuz başından b10 a giden o ara yol. herşey oarada. bütün yaşananlar. bütün arayışlar. her şekilde yürüdüm o yolu.telaşlı,aheste, mutlu, hüzünlü, şüpheli, rahat, özgür, bağımlı, kıpır kıpır, ruh gibi.. koşa koşa geçtiğim de ldu o yoldan, ayaklarımın beni geri geri götürdüğü de. yalnış olduğunu bildiğim halde geçtiğim de oldu. en dorusu olduğunu bildiğim halde kendimi tuttuğum da. sanki yılmaz erdoğanın o meşhur şiirindeki gibi:
"..çarşıdan bizim eve giden,
ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa,
ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
çünkü annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..."
işte bunları düşünürken, tam o yola bakan sandalyemde oturuken, bir kuş kondu karşı masama. önce şakıdı tatlı ve içten bir şekilde, sonra bir masa uzağa geçti seke seke, sonra bir masa daha, sonra da uçtu gitti sessizce.
bu sefer değiştiricem sözlerini şiirin biraz:
havuz ile b10 arasındaki yolda vazgeçtim çocuk olmaktan....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder