yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkese kutlu olsun.. eskisini özleyeceğim bir yeni yıla girdiğimizi hissediyorum nedense. yenisinin kötü olacağından değil (olmayacağından da değil) eskisi kadar güzel bir yılım hiç bir zaman olmayacağından galiba. ve bir daha aynı şeyleri yaşayamayacak olmanın verdiği burukluktan. ne yaşadın lan sen derseniz bir bok yaşamadım aslında ( bundan sonra ağzımı bozacam beni terbiyeli bilenler okumayabilir). Evet 2010 en siktir boktan yaşanmışlıklarımın olduğu en güzel yılımdı. " siktir lan pezevenk" demeyin. öyle. Burda teker teker ne götü boklu sorunları büyütüp niçin sümüğüm bokuma karışmış şekilde eski yılımın 6 ayına yakınının içine saçma sapan ve boşu boşuna sıçtığımı falan anlatıp sizin horlamanıza yardımcı olmayacağım. ( hala inatla okuyan terbiyeli arkadaşlar var mı? bi sitirin gidin lan) yok kodumun yılında kendimi bulmuşum da. bu yılda.. ne yazıcamı unuttum amk. hadi siktirin gidin hepiniz artık. sizi de istemiyor canım. ben şarkımı söyler rakımı içer yatarım. yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkesin götüne girsin... şimdi daha mı çok sevdiniz beni?
evet aslında böyle bi adam değilim tabi ki. ama insanların sabırdan kibarlıktan falan anlamadığını anladım. bakalım buraya kadar kim okuyacak diye merak ettim. işte okuyan okumuş vallahi. bir yılbaşını daha sıkıcı geçireceğimi bildiğimden ötürü süper moralsizim fazla uzatmayacam. dağılın.
p.s. Pınar Öğün yeni aşkım sulanan karşısında bni bulur.
31 Aralık 2010 Cuma
27 Aralık 2010 Pazartesi
bir kıza
-ilk sen mesaj atma
-son sen mesaj atma
-sinirliysen mesaj atma
-sakinsen ne gerek var sinirlenmeye mesaj atma
-çok uzun mesaj atma
-kısa mesaj hiç atma
-canımlı cicimli mesaj atma
-çok soru soran mesaj atma
-net cevap veren mesaj atma
-sürekli sırıtan mesaj atma
-sürekli dil çıkartan mesaj atma
-iki gün üst üste mesaj atma
-iki günde bir de mesaj atma
-üç günde bir de mesaj atma
-aklına geldikçe mesaj atma
-o sana mesaj atınca mesaj atma
-eğlenirken mesaj atma
-sıkılırken mesaj atma
-reddettiyse mesaj atma
-kabul ettiyse hiç mesaj atma
-görmedim de mesaj atma
-trip atıyosa mesaj atma
-affettiyse hiç mesaj atma
-başkası daha iyiyse mesaj atma
-iyi olana da iki de bir mesaj atma
-seni seviyorsa mesaj atma
-sen seviyorsan aman ha sakın mesaj atma
-alkollüyken mesaj atma
-ayılınca zaten atmassın da yine de mesaj atma
-dolunayken mesaj atma
-rakı masasında adriana lima olsa mesaj atma
-sabah 10 dan önce mesaj atma
-gece 12 den sonra mesaj atma
-son sen mesaj atma
-sinirliysen mesaj atma
-sakinsen ne gerek var sinirlenmeye mesaj atma
-çok uzun mesaj atma
-kısa mesaj hiç atma
-canımlı cicimli mesaj atma
-çok soru soran mesaj atma
-net cevap veren mesaj atma
-sürekli sırıtan mesaj atma
-sürekli dil çıkartan mesaj atma
-iki gün üst üste mesaj atma
-iki günde bir de mesaj atma
-üç günde bir de mesaj atma
-aklına geldikçe mesaj atma
-o sana mesaj atınca mesaj atma
-eğlenirken mesaj atma
-sıkılırken mesaj atma
-reddettiyse mesaj atma
-kabul ettiyse hiç mesaj atma
-görmedim de mesaj atma
-trip atıyosa mesaj atma
-affettiyse hiç mesaj atma
-başkası daha iyiyse mesaj atma
-iyi olana da iki de bir mesaj atma
-seni seviyorsa mesaj atma
-sen seviyorsan aman ha sakın mesaj atma
-alkollüyken mesaj atma
-ayılınca zaten atmassın da yine de mesaj atma
-dolunayken mesaj atma
-rakı masasında adriana lima olsa mesaj atma
-sabah 10 dan önce mesaj atma
-gece 12 den sonra mesaj atma
13 Aralık 2010 Pazartesi
eskilerden
Ruh ikizi diye bir kavram olduğuna inanan bi insanım ben. Ama bu kavram herkesde olduğu gibi benim beynimde de farklı hayaller canlandırıyor, farklı goruntuler farklı fikirler yaratıyor. Evet onu buldugun an bidaha ne o seni bırakır ne de sen onu bırakırsın. Bırakırsın derken, bu gittikçe dibe giden okulun yapay ilişkilerindeki ucube nedenli ayrılıklardan bahsetmiyorum(Biliyorum her çift aslıda dısardan ole gorunse de birbirini çok seviyor değil mi?). Bir ilişki gerçekten sağlam bir ilişkiyse tartışmalar, küsmeler, hatta bazen ayrılıklar bile o ilişkiyi yıpratamaz , tersine güçlendirir. Ama olay bu kadar iki boyutlu değil aslında. Ya ruh ikizini bulur hayatını onla, ona sadık bi şekilde, attığın her adımda bir kat daha sorumluluk sahibi, bir kişi bedeninde iki kişi irdelemesiyle hareket eden biri olarak geçirirsin, ya da bulamazsın ve hayatını ona aramakla geçirirsin diye iki seçenek yoktur sadece. Ruh ikizini bulan herkes mutlu olamaz bir kere. O'nu buulduğunu sanabilirsin,bu gerçekten oda olabilir. Senyine attığın her adımı ona göre atarsın. Her olayda kendi içindeki düşünce fırtınalarını onun sesiyle çakan bir şimşek aydınlatır. Her insanda onu arar, her insanla onu karşılaştırırsın. Ama ya senin adına bu kadar fedakarlığa katlandığın, herşeyi bin kere düşünüp bir kere yaptığın, yanında onun olup olmaması farketmezsizin o varmıs gibi davrandığın kişi seni senin için bunları yapmaya değer görmüyorsa? O zaman o benim "o kişim" "aradığım" değil diyebilirmisin kendine? Onun için edindiğin alışkanlığa dönüşen özelliklerin yok olabilirmi bir anda?
Bu işin en acı ve kimsenin dile getirmediği, getiremediği, boyutudur diye düşünüyorum. Başına gelmesinden,yalnız kalmaktan korktuğu içingöz önünde bulundurmak istemediği bir boyut. Ama yine de diğer iki seçenek kadar gerçek ve olası.
Aklında her an onun yüzü,
Kalbinde hiç dinmiyor sesi,
Yaşamanı sağlayan onun nefesi,
Hadi uyu uyuyabiliyorsan bu gece.
O olmasa da yanımda hayali yeter,
Gün gelir belki o da terkeder,
Ve başbaşa kalır benle en iyi dostum keder,
Hadi uyu uyuabiliyorsan bu gece.
04.11.2008
Bu işin en acı ve kimsenin dile getirmediği, getiremediği, boyutudur diye düşünüyorum. Başına gelmesinden,yalnız kalmaktan korktuğu içingöz önünde bulundurmak istemediği bir boyut. Ama yine de diğer iki seçenek kadar gerçek ve olası.
Aklında her an onun yüzü,
Kalbinde hiç dinmiyor sesi,
Yaşamanı sağlayan onun nefesi,
Hadi uyu uyuyabiliyorsan bu gece.
O olmasa da yanımda hayali yeter,
Gün gelir belki o da terkeder,
Ve başbaşa kalır benle en iyi dostum keder,
Hadi uyu uyuabiliyorsan bu gece.
04.11.2008
28 Kasım 2010 Pazar
yatak
(sağa dönüyorum...)
...aslında takmamam lazım böyle şeyleri. alışık olduğum bi drum. klasik alkar. üzülmeye değmez...
(sola dönüyorum...)
... öyle kalması en iyisiydi aslında. ne bir eksik ne bir fazla. ikimizin yüzünde de ufak bir gülümseme varken orada kalması en güzeli oldu. iyi ki ora da kaldı...
(tekrar sağa...)
... kıskanmak saçma şu durumda. ortada fol yok yumurta yok. neyin hesabı kitabı bu anlamıyorum. önemsemek istediğimden önemsiyorum gibi geliyor bir yandan. bir yandan da kendimi kotrol edememekten korkuyorum...
(yine sola...)
... çok basit bir teşekkürdü sadece. umutlanmaya değmez bile. gel de bunu anlat işte ama bana. hiç olmazsa durmaya çalışıorum. etkisi az olur en azından.fazla kaptırmam...
(tam gaz sağa...)
... adama gıcık olmasam neyse. yavşak bi herife benziyor. tanımam etmem aslında. ama kıl kaptım bir kere. yanlış yapıyorsun diyemeyeceğim kadar hassas bir konu olmasa. dobrayımdır aslında ama...
(sırt üstü yatıyorum...)
... ulan alkar... sen adam olmazsın.
...aslında takmamam lazım böyle şeyleri. alışık olduğum bi drum. klasik alkar. üzülmeye değmez...
(sola dönüyorum...)
... öyle kalması en iyisiydi aslında. ne bir eksik ne bir fazla. ikimizin yüzünde de ufak bir gülümseme varken orada kalması en güzeli oldu. iyi ki ora da kaldı...
(tekrar sağa...)
... kıskanmak saçma şu durumda. ortada fol yok yumurta yok. neyin hesabı kitabı bu anlamıyorum. önemsemek istediğimden önemsiyorum gibi geliyor bir yandan. bir yandan da kendimi kotrol edememekten korkuyorum...
(yine sola...)
... çok basit bir teşekkürdü sadece. umutlanmaya değmez bile. gel de bunu anlat işte ama bana. hiç olmazsa durmaya çalışıorum. etkisi az olur en azından.fazla kaptırmam...
(tam gaz sağa...)
... adama gıcık olmasam neyse. yavşak bi herife benziyor. tanımam etmem aslında. ama kıl kaptım bir kere. yanlış yapıyorsun diyemeyeceğim kadar hassas bir konu olmasa. dobrayımdır aslında ama...
(sırt üstü yatıyorum...)
... ulan alkar... sen adam olmazsın.
15 Kasım 2010 Pazartesi
4 Kasım 2010 Perşembe
2 Kasım 2010 Salı
duygusuz adam
duyguları alınmış bir adam var. sanki sudan sıkılmış bir balığın gördüğü her oltaya takılması gibi bir oraya takılıyor kalbi bir buraya. hep aynı iki sözcük dökülüyor dudaklarından, hep bambaşka kişilere söyleniyor, hep aynı kişiyi düşünerek. bir şarkı dinliyor ki sözlerini kendi yazmış gibi, bir film izliyorki kendi hayatını anlatıyor sanki. Her içtiğinde öyle bir geçiyor ki kendinden; sanki kafasına taktığı o saçma sapan, bitmesi gereken ama bitemeyen, anlamsız ve sonu olmayan hastalıklı düşünceden başka utanacak bir şeyi olsun istiyor. Bu yüzden her içtiğinde yılmaz erdoğanın o herkesin güldüğü ama kendisini anlamadığı bir şekilde çok etkileyen bu şiirdeki bir iki dize geliyor aklına: " biz ne zaman içsek, iç değilizdir aslında." Susuyor, anlatmıyor, konuşmuyor, sonunda ağlamaktan korktuğu için gülemiyor bile bazen. Umutlanacak hiçbirşey yokken dünyanın en umutlu insanı olan bu adam, şimdi umutlanması gereken yerde iyice umutsuzluğa düşüyor. "Bana iyi gelir", "ben buna dayanırım" dediği hiçbirşeye dayanamıyor ve dayanamamaktan utandığı için bunu kimseye belli edemiyor. Yaşıyor yaşamasına, evet nefes alıyor, ama gitgide daha hayat olmaya başlıyor hayat ona, hep "hey gidi günler" diyor ama hiç yarın bir gün bu günlere de aynı şeyi diyeceğini aklına getirmiyor. duyguları alınmış bir adam var, kullanmış bütün duygularını o adam, artık istese de elleri o eski belalı eli, kolları uzanmasına izin vermiyor. duyguları alınmış bir adam var, o artık kendinin eskiden nasıl aşık olduğunu bile bilmiyor. duyguları alınmış bir adam var, bir kişi almış onun bütün duyglarını, ne alanın işine yarıyor ne verenin işine yarıyor. duyguları alınmış bir adam var, ona geri verilmesini bekliyor.
31 Ekim 2010 Pazar
asdada nerden geliyor?
bildiğiniz gibi sanal alemlerde çok takılır olmaya başladık 90lar gençliği olarak. yapcak bir şey yok internet; hayatımızın en gerekli, gereksiz işi haline geldi. tabi bu internet çıkınca saçma sapan nereden geldiği belirsiz bir sürü şey çıktı ortaya.
mesela bir tanesini şöyle yazınca anlıyacaksınız: "AyH Chocuq Choq SheqEr!!" mesela bu saçma "dil" in nereden geldiğini hala keşfedebilmiş değilim.
Bunlardan bir diğeri de bu zamana kadar bana " ne alaka lan?!?!" dedirten yarılma şekli "adsadsdasd" ya da "dfgdfgdfgdgfdhdfgdfhgdghd" şeklindeki yarılmalar..DI! bugün buna bir anlam getirdim.
internet yaygınlaştıktan ve insanlar mail adreslerini kullanmaya başladıktan sonra bir çok resim paylaşılırdı. Bu resimler mail yoluyla herkese atılırdı. beğenilenler kaydedilirdi. Şimdi söyliyeceğim şeyleri okduğunuzda "aa evet lan ben de yaptım bunu zamanında" diyeceksiniz büyük ihtimal hatta ben hala yaparım bu işi. Birbirlerimize mail gönderirken bu resim/müzik/video tarzı şeyleri eğer internetten buluyorsak ve inatla link atmak yerine ( bu ben keşfettim nereden keşfettiğimi söylemem taktiğidir) bu dosyaları bilgisayarımıza kaydedip sonra yolluyorsak kaydederken zaman kaybetmemek için dosyaların adını "asda" veya "gfhgf" tarzı şeyler koyardık hatırlar mısınız? işte bu komik şeylerle "asdadsadasdas" veya "fhgfhghfghf" nin bağlantısı buradan geliyor. Bu da yeni keşfim.
Ha bu arada.. Amaan neyse.
mesela bir tanesini şöyle yazınca anlıyacaksınız: "AyH Chocuq Choq SheqEr!!" mesela bu saçma "dil" in nereden geldiğini hala keşfedebilmiş değilim.
Bunlardan bir diğeri de bu zamana kadar bana " ne alaka lan?!?!" dedirten yarılma şekli "adsadsdasd" ya da "dfgdfgdfgdgfdhdfgdfhgdghd" şeklindeki yarılmalar..DI! bugün buna bir anlam getirdim.
internet yaygınlaştıktan ve insanlar mail adreslerini kullanmaya başladıktan sonra bir çok resim paylaşılırdı. Bu resimler mail yoluyla herkese atılırdı. beğenilenler kaydedilirdi. Şimdi söyliyeceğim şeyleri okduğunuzda "aa evet lan ben de yaptım bunu zamanında" diyeceksiniz büyük ihtimal hatta ben hala yaparım bu işi. Birbirlerimize mail gönderirken bu resim/müzik/video tarzı şeyleri eğer internetten buluyorsak ve inatla link atmak yerine ( bu ben keşfettim nereden keşfettiğimi söylemem taktiğidir) bu dosyaları bilgisayarımıza kaydedip sonra yolluyorsak kaydederken zaman kaybetmemek için dosyaların adını "asda" veya "gfhgf" tarzı şeyler koyardık hatırlar mısınız? işte bu komik şeylerle "asdadsadasdas" veya "fhgfhghfghf" nin bağlantısı buradan geliyor. Bu da yeni keşfim.
Ha bu arada.. Amaan neyse.
16 Ekim 2010 Cumartesi
ben bu yazıyı sana yazdım
"Bulutlardan beyaz,gökyüzünden mavi aldım
Denizlerden sonsuzluk,gözlerinden umut aldım
Yıldızlardan ışık,kuşlardan haber aldım
Annemden öğüt,tanrıdan inanç aldım
Ben bu şarkıyı sana yazdım "
harbi güzel yazmış vallahi cem adrian asılnda öyle ordan buradan almaya gerek yokmuş umutları inançları öğütleri. hepsini katabilirmiş kalbinden bir tek. Evet böyle duygusala bağlamamın bir sebebi bu şarkı gerçekten de. çünkü bu sözlerdeki herşeyi ben de topladım heryerden. bir tek haber alamadım galiba ne zamandır. biriyle konuşamamak onu görememek ona dokunamamak ve buna rağmen onu silememek kadar saçma mantıksız ve olağan bir şey yok galiba. aslında böyle depresif deildim ne zamandır. onun da nedenini söyleyeyim hemen: Sweet November(2001) oyunular: Keanu Reeves,Charlize Theron. Annem hep en olmadık zamanda en olmadık filmi izlemeyi başarır zaten. Değiştir şu kanalı diyemiyor insan.keşke hayatım biraz daha az film gibi olsaydı. hadi film gibi olacak illa diosanız, romantik komedilerin nesi var öyle olsun olmaz mı? hayat filmlerden örenenler vardır ya. ben filmleri hayatımdan biliomuşum zaten. en azından sonlar farklı bitiyor değil mi? Bilmem, heralde öyledir.
Evet. Sen. Ben bu yazımı sana yazdım.
Denizlerden sonsuzluk,gözlerinden umut aldım
Yıldızlardan ışık,kuşlardan haber aldım
Annemden öğüt,tanrıdan inanç aldım
Ben bu şarkıyı sana yazdım "
harbi güzel yazmış vallahi cem adrian asılnda öyle ordan buradan almaya gerek yokmuş umutları inançları öğütleri. hepsini katabilirmiş kalbinden bir tek. Evet böyle duygusala bağlamamın bir sebebi bu şarkı gerçekten de. çünkü bu sözlerdeki herşeyi ben de topladım heryerden. bir tek haber alamadım galiba ne zamandır. biriyle konuşamamak onu görememek ona dokunamamak ve buna rağmen onu silememek kadar saçma mantıksız ve olağan bir şey yok galiba. aslında böyle depresif deildim ne zamandır. onun da nedenini söyleyeyim hemen: Sweet November(2001) oyunular: Keanu Reeves,Charlize Theron. Annem hep en olmadık zamanda en olmadık filmi izlemeyi başarır zaten. Değiştir şu kanalı diyemiyor insan.keşke hayatım biraz daha az film gibi olsaydı. hadi film gibi olacak illa diosanız, romantik komedilerin nesi var öyle olsun olmaz mı? hayat filmlerden örenenler vardır ya. ben filmleri hayatımdan biliomuşum zaten. en azından sonlar farklı bitiyor değil mi? Bilmem, heralde öyledir.
Evet. Sen. Ben bu yazımı sana yazdım.
3 Ekim 2010 Pazar
naz elmas olsan ne yzar
benimo reklamında bi hatun adama benimosunu paylaşmasını istiyor, naz elmas oluyor uçuyor kaçıyor ya. ben de olsam ben de vermezdim benimo mu. nedeni çok basit. şimdi ben ona benimo m versem benimo yu alacak gidecek sora. ee benim elimde ne var? 0 a 0 elde var sıfır. ben bi uçtu kaçtı die naz elmasa vermem benimo!!
15 Ağustos 2010 Pazar
yarim haziran
Elimde birilerinin evinde sehpanın üstünde bulduğum bir kitap: 'yarim haziran'. Aklımda aynı isimli anılar, bazen yanımda isimsiz bir kadın. İsimleri sorgulamıyorum artık. Ne de olsa hep aynı kelimeyi sayıklıyorum her sarhoşluğumda. dayanamadığımda ve boğulmaya başladığımda o kalbimde oluşan derin boşlukta, başkalarıyla dolduruyorum yarısına kadar o boşluğu. Kimse tam dolduramıyor.Gülücüklerim gitgide daha samimileşiyor artık. En azından kendime daha samimi gülüyorum. Arada bir efkar basıyor. yatıyorum şezlonglara, kulağımda dalgaların sesi önümde koskocaman yıldız dolu bir gökyüzü. Bir kadın hayal ediyorum aynı sen gibi konuşan aynı sen gibi gülen aynı sen gibi ağlayan, ama sen değil. sonra seni dilemek için beklediğim yıldız hiç bir zaman kaymayınca o kadını sevmekten vazgeçerek alıştırma yapıyorum seni unutmaya. O şezlongda kalıyor her şey oradan kalktığımda, ya da dalgalar alıp götürüyor bazılarını. Sonra sana hislerim yunan sahillerine vurup beşka bir aşkı ateşlemek için doğru insanı bekliyorlar. Benim kaybettiklerimi başkasının kazanacağı umudu neşelendiriyor artık beni. Bi şarkı dinleyince seni düşünmeden dansediyorum artık. İki işi aynı anda yapamaz olduğumdan belki de. En kötü tarafı bunları yaptığım sen kimsin onu bile bilmiyorum. Ama bununla da yaşayabiliyorum. hep bir arayış içindeyim ama ne aradığımı bilmiyorum, ya da ne kadarlık aradığımı,kaç saatlik, kaç dakikalık. Bana değer veren insanların benim hatrımı sorması sıkıcı geliyor artık bana. Ben bana değer vermeyen ve benim de değer vermediğim insanlarla bir daha onu düşünmeyeceğimi bilerek dans etmek istiyorum. Şimdi sonbaharın habercisi eylüle gün sayıyorum. Daha da uzaklaşmak gerekiyor istanbuldan. Dört gözle prag gününü bekliyorum. Dördü de hala seni sayıklıyor gözlerin.
28 Temmuz 2010 Çarşamba
.
"bitmedi daha şiir ödevim fakat şuan umursadığım daha farklı şeyler var. biri kayıp gidiyor ellerimin arasından, ve ben tutamıyorum onu ne kadar istesem de. hani filimlerde olur ya uçurumdan aşağı düşerken elinden yakalar biri öbürünü. ben de onu yakalamaya çalııyorum ama, o tutunmuyor bana o kadar sıkı. onun yerine o aşk denen uçsuz bucaksız uçuruma atıyor kendini tıpkı benim yaptığım gibi. benim elimden tutan da yoktu ya o uçuruma düşerken. o şanslı hiç olmassa istediği zaman tutacağı bir, hatta bir çok, el var. ama kiim umursar ki o elleri. düşman o eller ona şuan.
dedim ya tutamıyorum onu izin vermiyor. tutamadığıma üzülmüyorum aslında. zamanında o kadar sıkı tuttum ki onu, sırf be sıktım onun elini o hiçbir uçurumda değilken ya. elim terledi sımsıkı tutmaktan onu, yoruldum, ama bırakamıyorum bir türlü. o yüzden acı çekiyor bütün kaslarım işte. bırakamadığımdan.
artık o kadar uzak ki onu dinlediğim, dinleyebildiğim zamanlar. bilmiyorum şimdi ondan başka ne derdi var. bir onurdur tutturmuş bir gururdur tutturmuş ama.."
12 haziranı 13 hazirana bağlaya gece yazmıştım bu yazıyı. şimdi tekrar bakıyorum yazıya. yüzümde buruk bir gülümseme. eskiden olsa devam ederdim bu yazıya ama anlaşılması gereken çok şey varken anlatılması gereken hiçbir şey yok artık. hani kararsızdım ya istanbula mı gitsem datçayamı diye. istanbul bile kıymetsiz artık. bekle beni datça, ben geliyorum,hem de yalnız, yapayalnız.
dedim ya tutamıyorum onu izin vermiyor. tutamadığıma üzülmüyorum aslında. zamanında o kadar sıkı tuttum ki onu, sırf be sıktım onun elini o hiçbir uçurumda değilken ya. elim terledi sımsıkı tutmaktan onu, yoruldum, ama bırakamıyorum bir türlü. o yüzden acı çekiyor bütün kaslarım işte. bırakamadığımdan.
artık o kadar uzak ki onu dinlediğim, dinleyebildiğim zamanlar. bilmiyorum şimdi ondan başka ne derdi var. bir onurdur tutturmuş bir gururdur tutturmuş ama.."
12 haziranı 13 hazirana bağlaya gece yazmıştım bu yazıyı. şimdi tekrar bakıyorum yazıya. yüzümde buruk bir gülümseme. eskiden olsa devam ederdim bu yazıya ama anlaşılması gereken çok şey varken anlatılması gereken hiçbir şey yok artık. hani kararsızdım ya istanbula mı gitsem datçayamı diye. istanbul bile kıymetsiz artık. bekle beni datça, ben geliyorum,hem de yalnız, yapayalnız.
24 Temmuz 2010 Cumartesi
gülmek
gülmek işte deme..
neşeliysen eğer;
kahkahalarla gülersin,
sanki içinde dışarı atmak istediğin ayrı bir sen.
sen gülünce herkes güler seninle,
ya da benim kahkaham böyle belki,
işte neşeyle gülmüşsün demektir o zaman,
hüzünlerin, kederlerin kursağında kalır,
hüzünlüysen eğer,
gülümsemek derler ona,
dudakların hafifçe gerilir ya hani,
bir şey hatırlamışsındır, bir anı, bir an
ona gülümsersin ama geçmiş gitmiş zaten,
işte hüzünle gülmüşsün demektir o zaman,
neşelerin, kederlerin kursağında kalır.
kederliysen eğer,
dünyanın en zor işi gibi gelir gülmek,
kibarlıktan, kırmamak için karşındakini.
kaldırmaya çalışırsın dudakların,
sanki yerçekimini ilk kez hissedermiş gibi.
işte kederle gülmüşsündür o zaman
hüzünler, neşeler kursağında kalır.
işte böyle bir heves benimkisi:
ne olursa olsun gülmek,
hüzünlü, neşeli, kederli.
bir değişiklik yaptım bugün.
gülmem gerekirken gülmeyeyim dedim.
bilirsin ya insan istediğini yapamayınca,
hevesi kursağında kalır.
neşeliysen eğer;
kahkahalarla gülersin,
sanki içinde dışarı atmak istediğin ayrı bir sen.
sen gülünce herkes güler seninle,
ya da benim kahkaham böyle belki,
işte neşeyle gülmüşsün demektir o zaman,
hüzünlerin, kederlerin kursağında kalır,
hüzünlüysen eğer,
gülümsemek derler ona,
dudakların hafifçe gerilir ya hani,
bir şey hatırlamışsındır, bir anı, bir an
ona gülümsersin ama geçmiş gitmiş zaten,
işte hüzünle gülmüşsün demektir o zaman,
neşelerin, kederlerin kursağında kalır.
kederliysen eğer,
dünyanın en zor işi gibi gelir gülmek,
kibarlıktan, kırmamak için karşındakini.
kaldırmaya çalışırsın dudakların,
sanki yerçekimini ilk kez hissedermiş gibi.
işte kederle gülmüşsündür o zaman
hüzünler, neşeler kursağında kalır.
işte böyle bir heves benimkisi:
ne olursa olsun gülmek,
hüzünlü, neşeli, kederli.
bir değişiklik yaptım bugün.
gülmem gerekirken gülmeyeyim dedim.
bilirsin ya insan istediğini yapamayınca,
hevesi kursağında kalır.
18 Temmuz 2010 Pazar
bi fotoraf çekilebilirmiyiz, ugg ım ayaklarımdaaa..
bir kalp düşünün. insan kalbi. dört kapakçıklı. fakat üç kapakçığını tıkamışlar. teki çalışıyor. o insanın ne kadar acı çektiğini düşünün. düşündünüz mü?... şimdi unutun. çünkü anlatacağım şeyle hiç alakası yok.
bu aralar böyle bir tarzım var işte. böle sanki bir şey yapacakmış gibi yapıp hiç bir şey yapmıyorum. herkez afedersin apışıp kalıyor( çok terbiyesizleştim bu aralar.) oh eski konuya yarım saat sonra giren AlKar geri döndü!
Kanks bugun sıtarbaksta oturuyoruz, ortam bir akıyo bir GöR$en! işte konu bu. çünkü bunu söyleme potansiyeli olan ve aynı anda yanındaki 30 yaşındaki ablaya "aYh bizi bi cheqer misinizz?" diyip sonrada poz veren kızların yaşı 13 ile 16 arası! nereye gidiyoruz gençlik? sıtar baksa ben bakmam bunlara!(biliyorum iğrencim, iğrençssııııııııın)
işte otururken böle bunlara hayran hayran(!) bakarken bana arkadaş çok ineresting bişe söledi. benim en büyük soru işaretime bir nokta koydu. diziler. evet evet. aynı şekilde ablaları olmayan kızlar bu ileri dizlerden öğreniyorlar. çok ilginç değil mi? hayır değil gayet doğal.
ulan bihter marka giyiniyor hadi o şatoda yaşıodu (rahmetli), e aslı öğrenci arkadaş o nası giyiniyo böle bu hatun köyden gelmedi mi? e giyinirse benim 13 yaşındaki kardeşimin ne suçu var? kaldırın şu dizileri hep belgesel yayınlansın! (konu vermedim hemen salya akıtmayın hayvanlar!)
işte böle gençler ben de böle bir gün daha boş konuşarak geçridim. ankara süper ya açtı beni. hadi byssssss.
bu aralar böyle bir tarzım var işte. böle sanki bir şey yapacakmış gibi yapıp hiç bir şey yapmıyorum. herkez afedersin apışıp kalıyor( çok terbiyesizleştim bu aralar.) oh eski konuya yarım saat sonra giren AlKar geri döndü!
Kanks bugun sıtarbaksta oturuyoruz, ortam bir akıyo bir GöR$en! işte konu bu. çünkü bunu söyleme potansiyeli olan ve aynı anda yanındaki 30 yaşındaki ablaya "aYh bizi bi cheqer misinizz?" diyip sonrada poz veren kızların yaşı 13 ile 16 arası! nereye gidiyoruz gençlik? sıtar baksa ben bakmam bunlara!(biliyorum iğrencim, iğrençssııııııııın)
işte otururken böle bunlara hayran hayran(!) bakarken bana arkadaş çok ineresting bişe söledi. benim en büyük soru işaretime bir nokta koydu. diziler. evet evet. aynı şekilde ablaları olmayan kızlar bu ileri dizlerden öğreniyorlar. çok ilginç değil mi? hayır değil gayet doğal.
ulan bihter marka giyiniyor hadi o şatoda yaşıodu (rahmetli), e aslı öğrenci arkadaş o nası giyiniyo böle bu hatun köyden gelmedi mi? e giyinirse benim 13 yaşındaki kardeşimin ne suçu var? kaldırın şu dizileri hep belgesel yayınlansın! (konu vermedim hemen salya akıtmayın hayvanlar!)
işte böle gençler ben de böle bir gün daha boş konuşarak geçridim. ankara süper ya açtı beni. hadi byssssss.
8 Temmuz 2010 Perşembe
not defterim
yağmuru çok severim,
o da beni çok sever,
ne zaman ağlasam bana eşlik eder,
ilk damlasını bana düşürür hep,
ilk bana haber verir yağacağını.
ben de koşa koşa dışarı çıkar ona dokunurum.
çünkü herkes şemsiyenin altına saklanırken,
başını kaldırıp gökyüzünü seyretmektir hayat.
****************************************************************************
iki seçenek var,
iki ikilem,
çocuk gibi görünmeye çalışan koskoca iki insanmıyız biz,
yoksa kendini büyümüş sanan çocuklar mı?
her ikisi de yalnış ama,
her ikisi de doğru.
****************************************************************************
bazen yine kimsenin aklına gelmeyecek şeyler geliyor aklıma,
sonra onları yapmak geliyor içimden,
yapmak yerine bir kenara yazıyorum,
bir gün yapmamı istersen hatırlarım.
****************************************************************************
biri geldi bana "senden hoşlanıyorum" dedi. "ben başkasını severken beni severek mutlu olacaksan içinden ne geliyorsa oyle davran, seni üzmek istemem" dedim. "senden nefret ediyorum" dedi. mutlu olmasını istediğim insanlar benden nefret ediyorlar genelde.hiç bir şey istemediklerim ise benden "hoşlanıyor".
*****************************************************************************
ölen insanın arkasından yas tutmak anlamsız geliyor bana. eğer bir insan hakkında keşkelerim varsa yas tutarım acı çekerim çok fazla. belki çok bencilce bilmiyorum ama,onun yaşadığı herşeyi paylaştığın,yaşadığın her şeyi onunla yaşadığın birini ertesi gün hatırladığında gülümsene gerekir gözünde bir kaç damla yaş ta olsa. hepimiz ölmek için yaşıyoruz sonuçta.
*****************************************************************************
çalışmamamak beni rahat tutuyor, çalışmak beni rahatlatıyor.
*****************************************************************************
o da beni çok sever,
ne zaman ağlasam bana eşlik eder,
ilk damlasını bana düşürür hep,
ilk bana haber verir yağacağını.
ben de koşa koşa dışarı çıkar ona dokunurum.
çünkü herkes şemsiyenin altına saklanırken,
başını kaldırıp gökyüzünü seyretmektir hayat.
****************************************************************************
iki seçenek var,
iki ikilem,
çocuk gibi görünmeye çalışan koskoca iki insanmıyız biz,
yoksa kendini büyümüş sanan çocuklar mı?
her ikisi de yalnış ama,
her ikisi de doğru.
****************************************************************************
bazen yine kimsenin aklına gelmeyecek şeyler geliyor aklıma,
sonra onları yapmak geliyor içimden,
yapmak yerine bir kenara yazıyorum,
bir gün yapmamı istersen hatırlarım.
****************************************************************************
biri geldi bana "senden hoşlanıyorum" dedi. "ben başkasını severken beni severek mutlu olacaksan içinden ne geliyorsa oyle davran, seni üzmek istemem" dedim. "senden nefret ediyorum" dedi. mutlu olmasını istediğim insanlar benden nefret ediyorlar genelde.hiç bir şey istemediklerim ise benden "hoşlanıyor".
*****************************************************************************
ölen insanın arkasından yas tutmak anlamsız geliyor bana. eğer bir insan hakkında keşkelerim varsa yas tutarım acı çekerim çok fazla. belki çok bencilce bilmiyorum ama,onun yaşadığı herşeyi paylaştığın,yaşadığın her şeyi onunla yaşadığın birini ertesi gün hatırladığında gülümsene gerekir gözünde bir kaç damla yaş ta olsa. hepimiz ölmek için yaşıyoruz sonuçta.
*****************************************************************************
çalışmamamak beni rahat tutuyor, çalışmak beni rahatlatıyor.
*****************************************************************************
1 Temmuz 2010 Perşembe
aşk-ı memnun muyuz?
artık her hafta ask-ı memnu nun vedasını yayınlayacaklar galiba. hayır annem ve teyzem sanki ilk kez izliyorlarmış gibi küfrediiyorlar yine behlüle. bu hatun kısmının dizilere bağlanmasına bayılıyorum.
bayıldığım başka bir şey daha söyleyeyim. aşk-ı memnu içindeki ilişkiler. haydi sayalım şu ilişkileri. dur yaw hatta saymayayım dierk resme dökeyim=)

işte resimde de görüldüğü gibi bir şey aşk-ı memnu. e iş böyle olunca analiz yapmak mühendise kalıyor tabi! şimdik bir kere bu yorumları yaparken deniz hanımı ayrı bir yere koymak istiyorum. yaptığı doğru mudur yanlış mıdır tartışılır ama hatun asil hatun şimdi severim böylelerini(bkz: zeta jones). hak etti ön koltuğu! geri kalanlara bakarsak eğer: ulan bi insan da sevdiğini bırakıp onu sevene gitmez mi lan?
evet asıl sorun bu beyler bayanlar. klasik formspring sorularından olan "sevmek mi daha önemli sevilmek mi?" sorusunu aşk-ı memnu ya taşımak istiyorum. demekki sevmek daha önemli ama daha zararlı. yok hizmetçi kız şöföre aşık, şöför adnanın kızına aşık, adnanın kızı behlüle aşık, behlül bihter'e aşık.. bihter zaten kaltak affedersin!(oha lan ben de dizi karakterlerine küfretmeye başladım:O)
e şimdi zincirin bir yerini koparalım. hadi senaryoya uygun olalım dicem ama öbür tarafta kaltak kalıyor o yüzden olmaz başka bi yerden koparacam halkayı. mesela çok uçuk olacak ama adnanın kızı şöföre varsın.
kız şöföre varırsa behlül bihteri bırakmaz behlül bihteri bırakmayınca adnanla bihter dostça ayrılırlar. sonra behlül ile bihter kaçar başka bi yerde mutlu mesut yaşarlar. deniz hanım yine adnanın yanında olur ön koltuğu kapar. hatta adanın oğlu adnanın kızının kankasına bile yazar. bakın herkes mutlu mesut olur yani. başka bi yerden koparalım mesela. bihter kaltak olmasın adnanın yanında kalsın. o zaman behlül bihterden umudu keser adnanın kızıyla nişanlanır zaten şöför de bunu görünce (hala yaşıyorsa) hizmetçinin kızına döner. bakın yine herkez mutlu. neden? çünkü birisi sevdiğine değil de onun yerine onu seven birine gidiyor. bunu gören herkes de aynısını yapmaya başlıyor.
demekki neymiş? sevdiğinin peşinden koşmayacaksın seni sevene gideceksin arkadaş! hadi AlKar kaçaarrr.
bayıldığım başka bir şey daha söyleyeyim. aşk-ı memnu içindeki ilişkiler. haydi sayalım şu ilişkileri. dur yaw hatta saymayayım dierk resme dökeyim=)

işte resimde de görüldüğü gibi bir şey aşk-ı memnu. e iş böyle olunca analiz yapmak mühendise kalıyor tabi! şimdik bir kere bu yorumları yaparken deniz hanımı ayrı bir yere koymak istiyorum. yaptığı doğru mudur yanlış mıdır tartışılır ama hatun asil hatun şimdi severim böylelerini(bkz: zeta jones). hak etti ön koltuğu! geri kalanlara bakarsak eğer: ulan bi insan da sevdiğini bırakıp onu sevene gitmez mi lan?
evet asıl sorun bu beyler bayanlar. klasik formspring sorularından olan "sevmek mi daha önemli sevilmek mi?" sorusunu aşk-ı memnu ya taşımak istiyorum. demekki sevmek daha önemli ama daha zararlı. yok hizmetçi kız şöföre aşık, şöför adnanın kızına aşık, adnanın kızı behlüle aşık, behlül bihter'e aşık.. bihter zaten kaltak affedersin!(oha lan ben de dizi karakterlerine küfretmeye başladım:O)
e şimdi zincirin bir yerini koparalım. hadi senaryoya uygun olalım dicem ama öbür tarafta kaltak kalıyor o yüzden olmaz başka bi yerden koparacam halkayı. mesela çok uçuk olacak ama adnanın kızı şöföre varsın.
kız şöföre varırsa behlül bihteri bırakmaz behlül bihteri bırakmayınca adnanla bihter dostça ayrılırlar. sonra behlül ile bihter kaçar başka bi yerde mutlu mesut yaşarlar. deniz hanım yine adnanın yanında olur ön koltuğu kapar. hatta adanın oğlu adnanın kızının kankasına bile yazar. bakın herkes mutlu mesut olur yani. başka bi yerden koparalım mesela. bihter kaltak olmasın adnanın yanında kalsın. o zaman behlül bihterden umudu keser adnanın kızıyla nişanlanır zaten şöför de bunu görünce (hala yaşıyorsa) hizmetçinin kızına döner. bakın yine herkez mutlu. neden? çünkü birisi sevdiğine değil de onun yerine onu seven birine gidiyor. bunu gören herkes de aynısını yapmaya başlıyor.
demekki neymiş? sevdiğinin peşinden koşmayacaksın seni sevene gideceksin arkadaş! hadi AlKar kaçaarrr.
29 Haziran 2010 Salı
that's the point
şimdiiii... öncelikle hoşgeldiniz efendim. oo mehmet beyler de buradaymış. merhabalar merhabalar. klasik tarzıma zıt olaraktan direk konuya gireceğim.
efendime söyleyeyim bilirsiniz insanlar çeşit çeşit. ben de iki gündür bir minimalistle uraşıyorum ki sormayın(alınma yok)! tabi bu sosyal paylaşım sitelerini emesen(bazıları msn der) e döndürmemek için ben de buradan devam etmeye karar verdim.
şimdik ilk önce size bir alıntı yapıyorum: " bilmez miyim". dikkat ederseniz noktalama işareti kullanmadım alıntıda. halbu ki bilirsiniz ne kadar severim noktalama işaretlerini. nedeni var, rahat olun. bu yazımızda bir minimatistin, bir detaycının, son olarak da önyargısız (ve bu aralar sanal alemlerden uzak) birinin bu alıntıya bakış açılarını tartışacağız.
ilk minimalistten başlayalım (önden bayanlar). minimalist genelde aynen bir önceki paragraftaki gibi bırakırmı bu cümleyi. ba ba ba ba ba. şimdi minimalistin buradaki düşünce tarzı şudur kanımca: " ben bu cümleyi böyle bırakayım karşımdaki hangi noktalama işaretini kullanacağına kendi karar versin." aslında güzel düşünce. karşıdakini özgür bırakma kendi düşüncelerine göre hareket etmeye zorlama fikirlerini içinde barındıran bir düşünce tarzı. ama bu durumda şöyle bir eksikliği var. karşıdakinin belki de kullanılması en uygun olacağı noktalama işareti karşındakinin aklında değil ama senin aklında. o zaman sen karşındakine bir şey katabilecekken katmamış olursun. böylece karşıdakine istemeden de olsa zarar verirsin.
ikinci sırada detaycı var (kendimim diye değil). detaycı bu alıntının sonuna bütün noktalama işaretlerini koyar. aslında kafasındaki düşünce aynıdır minimalistle: karşısındakinin seçim yapmasını sağlamak. sadece minimalist hiç bir şey sunamadan bütün işi karşıdakine bırakır, detaycı ise aklında olan bütün seçenekleri karşısındakine sunup hangisine odaklanacağını karşısındakine bırakır. detaycının hatası kendini kısıtlayıp bütün seçenekleri kendi koyduğu seçenekler sanmasıdır. başka bir seçeneğin olamayacağını kendine inandırır. yani önyargı.
bradan önyargısıza geçebiliriz. önyargısız karşıdakinin nedüşündüğüyle ne düşünmesi gerektiğiyle hatta düşünüp düşünmemesi gerektiğiyle bile ilgilenmez. kendi kafasına göre en uygun olan noktalama işaretlerini koyar. eğer karşıdaki neden o noktalama işaretini kullandın diye bir soruyla gelirse öbür noktalama işaretlerini anlatır. ve aynı zamanda karşıdakinin anlattıklarını dinler. önyargısızın hatası kendi içinde çelişmesidir. çünkü önyargısızın en büyük önyargısı hayatın kendisi yaşanmışlıkları yani en tehlikeli en sinsi olan önyargıdır.
bunu niçin yazdım? what is the point? kimse mükemmel değildir bir. melikenin fotorafı çok anlamlı bir fotoraf iki. that's the point.
şimdi bunu faceten yazsam hoş mu olurdu. yoksa bende faceten yazmayı "bilmez miyim?!.."
efendime söyleyeyim bilirsiniz insanlar çeşit çeşit. ben de iki gündür bir minimalistle uraşıyorum ki sormayın(alınma yok)! tabi bu sosyal paylaşım sitelerini emesen(bazıları msn der) e döndürmemek için ben de buradan devam etmeye karar verdim.
şimdik ilk önce size bir alıntı yapıyorum: " bilmez miyim". dikkat ederseniz noktalama işareti kullanmadım alıntıda. halbu ki bilirsiniz ne kadar severim noktalama işaretlerini. nedeni var, rahat olun. bu yazımızda bir minimatistin, bir detaycının, son olarak da önyargısız (ve bu aralar sanal alemlerden uzak) birinin bu alıntıya bakış açılarını tartışacağız.
ilk minimalistten başlayalım (önden bayanlar). minimalist genelde aynen bir önceki paragraftaki gibi bırakırmı bu cümleyi. ba ba ba ba ba. şimdi minimalistin buradaki düşünce tarzı şudur kanımca: " ben bu cümleyi böyle bırakayım karşımdaki hangi noktalama işaretini kullanacağına kendi karar versin." aslında güzel düşünce. karşıdakini özgür bırakma kendi düşüncelerine göre hareket etmeye zorlama fikirlerini içinde barındıran bir düşünce tarzı. ama bu durumda şöyle bir eksikliği var. karşıdakinin belki de kullanılması en uygun olacağı noktalama işareti karşındakinin aklında değil ama senin aklında. o zaman sen karşındakine bir şey katabilecekken katmamış olursun. böylece karşıdakine istemeden de olsa zarar verirsin.
ikinci sırada detaycı var (kendimim diye değil). detaycı bu alıntının sonuna bütün noktalama işaretlerini koyar. aslında kafasındaki düşünce aynıdır minimalistle: karşısındakinin seçim yapmasını sağlamak. sadece minimalist hiç bir şey sunamadan bütün işi karşıdakine bırakır, detaycı ise aklında olan bütün seçenekleri karşısındakine sunup hangisine odaklanacağını karşısındakine bırakır. detaycının hatası kendini kısıtlayıp bütün seçenekleri kendi koyduğu seçenekler sanmasıdır. başka bir seçeneğin olamayacağını kendine inandırır. yani önyargı.
bradan önyargısıza geçebiliriz. önyargısız karşıdakinin nedüşündüğüyle ne düşünmesi gerektiğiyle hatta düşünüp düşünmemesi gerektiğiyle bile ilgilenmez. kendi kafasına göre en uygun olan noktalama işaretlerini koyar. eğer karşıdaki neden o noktalama işaretini kullandın diye bir soruyla gelirse öbür noktalama işaretlerini anlatır. ve aynı zamanda karşıdakinin anlattıklarını dinler. önyargısızın hatası kendi içinde çelişmesidir. çünkü önyargısızın en büyük önyargısı hayatın kendisi yaşanmışlıkları yani en tehlikeli en sinsi olan önyargıdır.
bunu niçin yazdım? what is the point? kimse mükemmel değildir bir. melikenin fotorafı çok anlamlı bir fotoraf iki. that's the point.
şimdi bunu faceten yazsam hoş mu olurdu. yoksa bende faceten yazmayı "bilmez miyim?!.."
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. o kadar değerliyim ki sadece çok zengin(!) insanlar elde edebilir beni. herkes karalayamaz yapraklarımı. özel olmak gerekir.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm.bazısı kara kalemle yazar bazısı tükenmez ile. ben tükenmez ile yazanı daha çok severim. hem kalemi daha yumuşaktır canımı acıtmaz. hem yazdığı daha kalıcıdır silinmez.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana içini döken insanların anılarını barındırırım içimde. ama herkes sadece kendi yazdıklarını görür bende. herkesin yazığını görebilen toplasan bir iki kişi.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazen kaldırılırım rafa dururum hiç sesimi çıkarmadan tekrar bana ihtiaç duyulana kadar, bazen günlerce arka arkaya kullanılırım.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir kere elde ettimi beni biri, bir daha bırakmam onu. o ne anlatmak isterse yazabilir bana. her zaman ona bir sayfa ayırırım.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazıları sadece kötü anılarını döker bana bir daha hatırlamamak için. iyi anılarını anlarında yaşarlar. ben kötüleri saklarım onlar yerine.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana yazma şansı olup yazmayanlar kaybederler. çünkü bana yazmadıkları her şey onların içinde büyüyecek bir ur, benim içinse sadece harcanmamış bir sayfadır.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir gün bitecek benimde sayfalarım. bitince beni ya bir yere gömün ya da yakın. bana sorarsanız yakın ki, yansın biriktirdiğim bütün anılarım, bütün anılarınız.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm.bazısı kara kalemle yazar bazısı tükenmez ile. ben tükenmez ile yazanı daha çok severim. hem kalemi daha yumuşaktır canımı acıtmaz. hem yazdığı daha kalıcıdır silinmez.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana içini döken insanların anılarını barındırırım içimde. ama herkes sadece kendi yazdıklarını görür bende. herkesin yazığını görebilen toplasan bir iki kişi.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazen kaldırılırım rafa dururum hiç sesimi çıkarmadan tekrar bana ihtiaç duyulana kadar, bazen günlerce arka arkaya kullanılırım.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir kere elde ettimi beni biri, bir daha bırakmam onu. o ne anlatmak isterse yazabilir bana. her zaman ona bir sayfa ayırırım.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bazıları sadece kötü anılarını döker bana bir daha hatırlamamak için. iyi anılarını anlarında yaşarlar. ben kötüleri saklarım onlar yerine.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bana yazma şansı olup yazmayanlar kaybederler. çünkü bana yazmadıkları her şey onların içinde büyüyecek bir ur, benim içinse sadece harcanmamış bir sayfadır.
ben binlerce sayfalık bir günlüğüm. bir gün bitecek benimde sayfalarım. bitince beni ya bir yere gömün ya da yakın. bana sorarsanız yakın ki, yansın biriktirdiğim bütün anılarım, bütün anılarınız.
28 Haziran 2010 Pazartesi
alkışşşşş
-sıranın neresinde olduğunu tarif etmek için " ortalardayım üstümde metallica t-shirt ü var" diyen gence
- çocuğuyla sıra bekleyen anneye
-çaktırmadan çocuğuna yağmurluk göndermek isteyen annenin planlarını " bak bunu da annen yolladı seni düşünüyor vallahi ehehe" diyerek suya düşüren seyyar satıcı amcama
-yine çocğuyla konsere gelip hatta pogo yapan insanlara karşı çocuğunu ezdirmemek için kendini siper alan bir öbür anneye.
- açık tribünden aşağıdaki sıraya buz atan yardımsever türk insanına
-pogo yapanları dışarı atmaya çalşan güvenlik görevlisine
-"18 yaşından büyüklere su satmıyoruz bira satıyoruz ehehe" gibi ilginç bir satış politikası izleyen satış görevlisine
- kargaşa sırasında hayallerimi süsleyen kızıl saçlı hatun bana ittirip tanışmamıza vesile olan peygamberimsi kişiliğe
- 10 dakka sonra kızın yanına gelip bütün hayallerimi söndüren kızın sevgilisine
- muhteşem sahne şovuyla rammstein a
- "ama bunu çalmadı" dedirtmeyen metallica ya
kocaman bir alkışşşşşşş
- çocuğuyla sıra bekleyen anneye
-çaktırmadan çocuğuna yağmurluk göndermek isteyen annenin planlarını " bak bunu da annen yolladı seni düşünüyor vallahi ehehe" diyerek suya düşüren seyyar satıcı amcama
-yine çocğuyla konsere gelip hatta pogo yapan insanlara karşı çocuğunu ezdirmemek için kendini siper alan bir öbür anneye.
- açık tribünden aşağıdaki sıraya buz atan yardımsever türk insanına
-pogo yapanları dışarı atmaya çalşan güvenlik görevlisine
-"18 yaşından büyüklere su satmıyoruz bira satıyoruz ehehe" gibi ilginç bir satış politikası izleyen satış görevlisine
- kargaşa sırasında hayallerimi süsleyen kızıl saçlı hatun bana ittirip tanışmamıza vesile olan peygamberimsi kişiliğe
- 10 dakka sonra kızın yanına gelip bütün hayallerimi söndüren kızın sevgilisine
- muhteşem sahne şovuyla rammstein a
- "ama bunu çalmadı" dedirtmeyen metallica ya
kocaman bir alkışşşşşşş
26 Haziran 2010 Cumartesi
afilsiz yalnızlık
rammstein in şovundan sonra fazla bir şey izleyesi gelmiyor insanın haliyle tabi ama cem yılmazın dediği gibi "artık biletler yandı". yine de buralara festival yazısı yazmayacağım tabiki rahat olun =).
bu aralar hayattan kaçıyorum birazcıcık maalesef. dertlerimi, tasalarımı, hasretlerimi(ilhan da hiç arayıp sormuyor ki), sorumluluklarımı bir kenara bıraktım. ah çocuk olmak ne güzelmiş sokakta top koşturmak diye düşündüm ve top koşturulan bir yere inönüye gittim bu sefer mahalledeki adamlarla top koşturmadık ama olsun.
bizim yazlıkta eskiden antique diye bir bar vardı bu sene haciz gelmiş galiba, orada böyle ışıklı ışıklı "hayat güzel" yazar. gerçekten hayat bana antique de inönü de sadunun bu seneki yurt odasında, b11 in yanındaki parkta, oya ablamın düğününde, kısacası saçmasapan kimsenin ne dediğini umursamadan eğlenebildiğim yerlerde güzel oldu.
galiba hayatın güzel olması için gereken bu insana, yalnızlık. ah yine depresife bağlamış bu çocuk demeyin. bahsettiğim böyle bir yalnızlık değil.
etrafında binlerce insan olsa bile orada yalnızmışın gibi rahat davranabiliyorsan güzel oluyor hayat. kendini beğendirme ya da daha 21. yüzyıl tabiriyle "cool takılma" çaban olmayınca eğlenebiliyorsun. evet ben eskiden de öyle takılmıyordum bir kahkaham herkesin şaşkın gözlerle bana bakmasına neden olur genelde ama, itiraf ediyorum eskiden utanırdım güldükten sonra ( hiç bu yüzden kendimi tuttuğum oldu mu? tabi ki hayır :D). şimdi daha rahat gülüyorum en azından. bi insan güldüğüm için rezil olduğumu düşünüyorsa, bunukimseye anlatmasın sonra kendisi rezil olur vallahi!=).
neysem işte benim bahsettiğim yalnızlık biraz sarhoşluk gibi birşey. ya da çakırkeyiflik. hani hepinizin içip içip kendini kaybettiği olmştur. kimseyi umursamadan bağarıp çağardığımız (bkz:"sabancııı, sen mi büyüksün ben mi?") ya da birini arayıp şaklabanlık yaptığımız, veya saçmasapan dansettiğimiz. işte o andaki hazzı hatırlayın bir (ertesi günkü pişmanlığı hatırlamayın ama sadece o hazzı!!).işte onu sarhoş olmadan yaptığınızı düşünün. ertesi gün pişman da olmuyorsunuz yani. kim ne düşünüyorsa düşünüyor farketmez. hayat size güzel. kapayın gözlerinizi, şimdi bir adadasınız dalgalar vuruyor.. hop yeter lan kaptırmayın seans vermiyoruz burda!!
ya işte öle bir haz var bende bu aralar, kimseyi umursamıyorum nedense. kafama geleni yapıyorum, keyfini çıkarıyorum herşeyin. sonra bi bakıyorum ben kendi kurallarıma göre yaşarken de yanımda başkaları oluyor. e o zaman başkalarının kurallarına göre yaşamak niye?
evet sadunum bu yazı sanaydı o yüzden senin sözlerinle bitiriyorum:
"bre yiğitler
bre dostlar
görmez misiniz sizi ele alanın
tapınmak olduğunu
sevmenin nesini beğenmediniz
açgözlü yaratıklar
yalnızlık size, bize armağan..."
bu aralar hayattan kaçıyorum birazcıcık maalesef. dertlerimi, tasalarımı, hasretlerimi(ilhan da hiç arayıp sormuyor ki), sorumluluklarımı bir kenara bıraktım. ah çocuk olmak ne güzelmiş sokakta top koşturmak diye düşündüm ve top koşturulan bir yere inönüye gittim bu sefer mahalledeki adamlarla top koşturmadık ama olsun.
bizim yazlıkta eskiden antique diye bir bar vardı bu sene haciz gelmiş galiba, orada böyle ışıklı ışıklı "hayat güzel" yazar. gerçekten hayat bana antique de inönü de sadunun bu seneki yurt odasında, b11 in yanındaki parkta, oya ablamın düğününde, kısacası saçmasapan kimsenin ne dediğini umursamadan eğlenebildiğim yerlerde güzel oldu.
galiba hayatın güzel olması için gereken bu insana, yalnızlık. ah yine depresife bağlamış bu çocuk demeyin. bahsettiğim böyle bir yalnızlık değil.
etrafında binlerce insan olsa bile orada yalnızmışın gibi rahat davranabiliyorsan güzel oluyor hayat. kendini beğendirme ya da daha 21. yüzyıl tabiriyle "cool takılma" çaban olmayınca eğlenebiliyorsun. evet ben eskiden de öyle takılmıyordum bir kahkaham herkesin şaşkın gözlerle bana bakmasına neden olur genelde ama, itiraf ediyorum eskiden utanırdım güldükten sonra ( hiç bu yüzden kendimi tuttuğum oldu mu? tabi ki hayır :D). şimdi daha rahat gülüyorum en azından. bi insan güldüğüm için rezil olduğumu düşünüyorsa, bunukimseye anlatmasın sonra kendisi rezil olur vallahi!=).
neysem işte benim bahsettiğim yalnızlık biraz sarhoşluk gibi birşey. ya da çakırkeyiflik. hani hepinizin içip içip kendini kaybettiği olmştur. kimseyi umursamadan bağarıp çağardığımız (bkz:"sabancııı, sen mi büyüksün ben mi?") ya da birini arayıp şaklabanlık yaptığımız, veya saçmasapan dansettiğimiz. işte o andaki hazzı hatırlayın bir (ertesi günkü pişmanlığı hatırlamayın ama sadece o hazzı!!).işte onu sarhoş olmadan yaptığınızı düşünün. ertesi gün pişman da olmuyorsunuz yani. kim ne düşünüyorsa düşünüyor farketmez. hayat size güzel. kapayın gözlerinizi, şimdi bir adadasınız dalgalar vuruyor.. hop yeter lan kaptırmayın seans vermiyoruz burda!!
ya işte öle bir haz var bende bu aralar, kimseyi umursamıyorum nedense. kafama geleni yapıyorum, keyfini çıkarıyorum herşeyin. sonra bi bakıyorum ben kendi kurallarıma göre yaşarken de yanımda başkaları oluyor. e o zaman başkalarının kurallarına göre yaşamak niye?
evet sadunum bu yazı sanaydı o yüzden senin sözlerinle bitiriyorum:
"bre yiğitler
bre dostlar
görmez misiniz sizi ele alanın
tapınmak olduğunu
sevmenin nesini beğenmediniz
açgözlü yaratıklar
yalnızlık size, bize armağan..."
23 Haziran 2010 Çarşamba
America just sent us a poke!
dün eve gelince nasıl güzel ve deliksiz uyuduysam, sabahın köründe dikildim böyle işte. bira güzel şey arkadaş! uyumak mı istiosun at iki bira bak keyfine.
sabah haberlerinde iki gündür alışık olduğumuz şehitler yine.. aklıma çok ilginç birşey geldi izlerken. birkaç gün önce bir gazetede görmüştüm, "amerikadan bir jest bir uyarı" diye bir haber vardı.jestleri pkk nın bir yere bombalı saldırı yapacaklarını ihbar etmesi, uyarıları ise eğer israille aramızı yumuşatmazsak ülkemiz ile ilişkilerini gözden geçirecekleri. çok ilginç aslında...
düşünsenize böyle bir "mesaj" dan sonra pkk birden coşuyor ve iki günde bir karakol baskını bir de araba bombalama. sanki amerikanın bize " aha bak işte biz desteği çekersek bunlardan çok olur" demesi gibi biraz.
bu doğudaki "sorun" (ya da adı her ne ise) çok ilginç bir sorun aslında. oralarda yetişmiş olan bir arkadaşım ile konuştuğumda anladım biraz doğunun halini. konu eğitimden açıldığı için oradan konuşmuştu ve ilk okul dördüncü sınıfa kadar türkçe öğrendiklerini söylemişti. tamam biz de gördük türkçe dersi ama. onlar sadece türkçe öğrenmişler ilk 4 sene. e bu adam azmetmiş başarmış şimdi benle aynı yerde okuyor aynı bölümü okuyor ama çocukluk dönemini böyle bir şekilde yaşayıp sonra araba taşlasa orada çocukluğunda, ya da sinirlenip dağa çıksa kim ne diyecek.
evet haklarını istemeleri doğru. kürtçe eğitim istiyorlar, haklılar. fransızca, ingilizce, almanca, italyanca eğitim verirken bir sorun görmeyen devletim niye gavur diline karşı çıkmaz iken kendi milletinin bir kesimi olan adamların diline karşı çıkıyor onun da siyasi olmayan bir açıklaması yok. ama gel gelelim iş doğuda ayrı bir devlet kurmaya gelince işler orada karışıyor işte.
aslında bu kürt halkının isteği değil. bu amerikanın isteği.eskiden daha çok istiyordu şimdi biraz daha rahatladı. eskiden hem ırak hem iran vardı dert ettiği yakınlaşmak istediği, şimdi birini halletti hiç olmazsa. doğuda bir kürdistan kurulur ise, o ülke 10 yıldan fazla orada kalmaz zaten. 10 yıl sonranın ırak ı olur direk. hatta biz orayı kendi ellerimizle teslim ederiz amerikaya o saatten sonra. gelirler ankaraa üslerini kurarlar oradan işgal ederler orayı. çünkü onlar için en güzel mekan kürdistan. tüm dertlerine yakın. ne demişler " dostuna yakın ol, düşmanına daha da yakın"(ya da öyle bir şeydi işte).
e hal böyle olunca bu üçlü ilişkide kimse kimseye bıçağı sokamıyor. kürdanla dürtüp duruyorlar birbirlerini."America just sent u a poke! Poke Back?". bence çözüm atom bombası. at bi atom bombası doğuya, ne türkü kalsın ne kürdü ne çerkezi ne de doğu die bişe kalsın ortada hatta. ohh kafamız rahat yaşayalım. böyle azar azar ölünce insanlar az kişi mi ölüyor sanıyorsunuz. bi atom bombalık adam öldü zaten şimdiye kadar.
"bitti mi ağlaman ey istanbul?
güneş gülsün artık senin de gök yüzün."
sabah haberlerinde iki gündür alışık olduğumuz şehitler yine.. aklıma çok ilginç birşey geldi izlerken. birkaç gün önce bir gazetede görmüştüm, "amerikadan bir jest bir uyarı" diye bir haber vardı.jestleri pkk nın bir yere bombalı saldırı yapacaklarını ihbar etmesi, uyarıları ise eğer israille aramızı yumuşatmazsak ülkemiz ile ilişkilerini gözden geçirecekleri. çok ilginç aslında...
düşünsenize böyle bir "mesaj" dan sonra pkk birden coşuyor ve iki günde bir karakol baskını bir de araba bombalama. sanki amerikanın bize " aha bak işte biz desteği çekersek bunlardan çok olur" demesi gibi biraz.
bu doğudaki "sorun" (ya da adı her ne ise) çok ilginç bir sorun aslında. oralarda yetişmiş olan bir arkadaşım ile konuştuğumda anladım biraz doğunun halini. konu eğitimden açıldığı için oradan konuşmuştu ve ilk okul dördüncü sınıfa kadar türkçe öğrendiklerini söylemişti. tamam biz de gördük türkçe dersi ama. onlar sadece türkçe öğrenmişler ilk 4 sene. e bu adam azmetmiş başarmış şimdi benle aynı yerde okuyor aynı bölümü okuyor ama çocukluk dönemini böyle bir şekilde yaşayıp sonra araba taşlasa orada çocukluğunda, ya da sinirlenip dağa çıksa kim ne diyecek.
evet haklarını istemeleri doğru. kürtçe eğitim istiyorlar, haklılar. fransızca, ingilizce, almanca, italyanca eğitim verirken bir sorun görmeyen devletim niye gavur diline karşı çıkmaz iken kendi milletinin bir kesimi olan adamların diline karşı çıkıyor onun da siyasi olmayan bir açıklaması yok. ama gel gelelim iş doğuda ayrı bir devlet kurmaya gelince işler orada karışıyor işte.
aslında bu kürt halkının isteği değil. bu amerikanın isteği.eskiden daha çok istiyordu şimdi biraz daha rahatladı. eskiden hem ırak hem iran vardı dert ettiği yakınlaşmak istediği, şimdi birini halletti hiç olmazsa. doğuda bir kürdistan kurulur ise, o ülke 10 yıldan fazla orada kalmaz zaten. 10 yıl sonranın ırak ı olur direk. hatta biz orayı kendi ellerimizle teslim ederiz amerikaya o saatten sonra. gelirler ankaraa üslerini kurarlar oradan işgal ederler orayı. çünkü onlar için en güzel mekan kürdistan. tüm dertlerine yakın. ne demişler " dostuna yakın ol, düşmanına daha da yakın"(ya da öyle bir şeydi işte).
e hal böyle olunca bu üçlü ilişkide kimse kimseye bıçağı sokamıyor. kürdanla dürtüp duruyorlar birbirlerini."America just sent u a poke! Poke Back?". bence çözüm atom bombası. at bi atom bombası doğuya, ne türkü kalsın ne kürdü ne çerkezi ne de doğu die bişe kalsın ortada hatta. ohh kafamız rahat yaşayalım. böyle azar azar ölünce insanlar az kişi mi ölüyor sanıyorsunuz. bi atom bombalık adam öldü zaten şimdiye kadar.
"bitti mi ağlaman ey istanbul?
güneş gülsün artık senin de gök yüzün."
18 Haziran 2010 Cuma
"mutluyuz" diosan niye evlendin
yarın kuzenim evleniyor. düğün var düğün. kurtlarımızı dökeceğiz heleşükür. düğünleri çok seviyorum. hem içip hem de efkarlanmadığım nadir ortamlardan bir tanesi. genelde en sonunda kendimi kolbastı yaparken bulyorum. bir de nasıl yapıldığını bilsem.
evlenmek sakat iş arkadaş. evlilik aşkı bitirir filan gibi klişe sözler yüzünden değil. aşk zaten evlenmeden yıllar önce bitmiştir büyük ihtimal. yahu iki insanın senenin 365 günü en çok birbirini görmesi ve buna rağmen hala bu rutine devam etmesi için stamina body balance ve keeper skills(karşıdakinin he vurduğunu yavaşlatacan en azından) gerekiyor.o yüzden kendimi hiç evlenilecek adam olarak görmemişimdir (stamina ve body balance yok bende).
aşık olmak sevdalanmak güzel şey tabi ama bu evlilik neyin nesi yahu. çok farklı yorumlar yapılmıştır bu evilik üstüne yani. ben evlilik cüzdanına sevişme belgesi diyen adam tanıyorum! doru tespit aslında bir bakıma düşününce. ilk sayfada resimler var ahmet hacıhüseyinoğlu ile ayşe hacıhüseyinoğlu(yazık lan hatuna ne biçim soyad almış) bunlar artık ailelerinden saklamadan sevişebilirler diye. sonraki sayfalarda da "products" kısmı gibi çcuklar için boş sayfalar. bazılarına bir defter yetmiyor ikinci defteri alıyorlar. " Amcacım kondomu bulduk!".
yani zaten birşeyleri paylaşıyorsan bunu belgelemeye ne gerek var ki? evlenince daha mı çok bağlanıyorsun birbirine acaba? bence tamamen güvenle alakalı bir şey bu. mesela şöyle düşünelim: çift çocuk istiyor evli değiller. sorumuz şu: evlenmeden neden çocuk yapılamıyor? çünkü adamın çocuk olduktan sonra kızdan ayrılması daha kolay evlenmeden. kabul edelim kimse bi insana o kadar güvenemez ne kadar seversek sevelim. işte evliliğin nedeni no.1 budur. pardon no.1 öbür paragraftaydı bu no.2
gelelim 3 numaraya: zina. evet işte başka bir neden. bir insan evlendikten sonra sadece bir insanla legal olarak sevişebilir. öbürküler "illegal sevişme" oluyor artık. e haliyle ahlaken bu doğru olduğu için de evlilik diye bir müessese ortaya çıkmış. zaten bunun temeli imam nikahıdır. soradan yok evliliktir zarttır zurttur çıkmış. hep bu imam nikahı yüzünden. "Blame on you imam!".
kısacası evlilik çok kuralcı bir şey. aşkı öldürür klişesi de buradan gelir genelde. bence. aşk, sevda, bunlar böyle kuralları olmayan şeyler. devam ederse eder biterse biter. bunu imzaya döküp sora bitti diye mahkemelere düşmektense. bi rahat olmak bi salmak gerek kanımca.
amaan neyse.. ben halayımı çekerim yarın gerisini onlar düşünsün.
evlenmek sakat iş arkadaş. evlilik aşkı bitirir filan gibi klişe sözler yüzünden değil. aşk zaten evlenmeden yıllar önce bitmiştir büyük ihtimal. yahu iki insanın senenin 365 günü en çok birbirini görmesi ve buna rağmen hala bu rutine devam etmesi için stamina body balance ve keeper skills(karşıdakinin he vurduğunu yavaşlatacan en azından) gerekiyor.o yüzden kendimi hiç evlenilecek adam olarak görmemişimdir (stamina ve body balance yok bende).
aşık olmak sevdalanmak güzel şey tabi ama bu evlilik neyin nesi yahu. çok farklı yorumlar yapılmıştır bu evilik üstüne yani. ben evlilik cüzdanına sevişme belgesi diyen adam tanıyorum! doru tespit aslında bir bakıma düşününce. ilk sayfada resimler var ahmet hacıhüseyinoğlu ile ayşe hacıhüseyinoğlu(yazık lan hatuna ne biçim soyad almış) bunlar artık ailelerinden saklamadan sevişebilirler diye. sonraki sayfalarda da "products" kısmı gibi çcuklar için boş sayfalar. bazılarına bir defter yetmiyor ikinci defteri alıyorlar. " Amcacım kondomu bulduk!".
yani zaten birşeyleri paylaşıyorsan bunu belgelemeye ne gerek var ki? evlenince daha mı çok bağlanıyorsun birbirine acaba? bence tamamen güvenle alakalı bir şey bu. mesela şöyle düşünelim: çift çocuk istiyor evli değiller. sorumuz şu: evlenmeden neden çocuk yapılamıyor? çünkü adamın çocuk olduktan sonra kızdan ayrılması daha kolay evlenmeden. kabul edelim kimse bi insana o kadar güvenemez ne kadar seversek sevelim. işte evliliğin nedeni no.1 budur. pardon no.1 öbür paragraftaydı bu no.2
gelelim 3 numaraya: zina. evet işte başka bir neden. bir insan evlendikten sonra sadece bir insanla legal olarak sevişebilir. öbürküler "illegal sevişme" oluyor artık. e haliyle ahlaken bu doğru olduğu için de evlilik diye bir müessese ortaya çıkmış. zaten bunun temeli imam nikahıdır. soradan yok evliliktir zarttır zurttur çıkmış. hep bu imam nikahı yüzünden. "Blame on you imam!".
kısacası evlilik çok kuralcı bir şey. aşkı öldürür klişesi de buradan gelir genelde. bence. aşk, sevda, bunlar böyle kuralları olmayan şeyler. devam ederse eder biterse biter. bunu imzaya döküp sora bitti diye mahkemelere düşmektense. bi rahat olmak bi salmak gerek kanımca.
amaan neyse.. ben halayımı çekerim yarın gerisini onlar düşünsün.
16 Haziran 2010 Çarşamba
ya içindesindir masanın ya da dışında yer alacaksın
sevgili günlük. ups burası blogtu di mi pardon. şöyle bir durum değerlendirmesi yaptım ve gördüm ki ben ne gidiciyim ne de kalıcı. bu aralar avare hayatı sürmeye karar verdim. şöyle biraz gezip tozayım biraz hayatın tadını çıkarayım değil mi ama? değil tabi ki nerde bende o hayat enerjisi hemen de kandınız sizi gidi saftirikler.
saat ikide uyanan bir insan olarak kahvaltı etmeden kalkar kalkmaz yazı yazmam çok ilginç birşey. nitekim benim hayatımda en nefret ettiğim şey harflerdi. taa ki şiir ile 3 senelik aşkım başlayana kadar. ve işte artık düz yazı şiir farketmiyor. kalkar kalkmaz yazı yazar AlKar. hayır yazdığım bir şey de yk sizi de boşu boşuna okutuyorum baksanıza iki paragraf geçti hala ortada bir şey yok.
aslında sorunum da bu. Benim için şuanda ortada hiç bir şey yok. Şöyle bir masaya döküyorum herşeyi. I ıh yok hiçbir şey ortada. masadan düşenler mi dersin. kıyıya köşeye saklananlar mı dersin. hiçbir şey ortasında değil masanın. biraz ıssız adam triplerindeyim zaten bu aralar o yüzden. kimsenin de o masanın ortasına geçmesini istemiyorum. kimsenin derken, yani..
insan öğrenmeye aç bir yaratıkmış ta haberimiz yokmuş. öle boş boş gezinirken karşına çıkan herhangi bir şey sana küçücük bir şey katsa. bırakmak zor geliyor onu. en fazla benim gibi masanın kıyısına köşesine itiyorsun işte. e kendisi zorlamadıkça orada kalıyor tabi. farkında değil ki o masadan bile düşme tehlikesi var da onu ben çekiştiriyorum arada.
bir de o masanın örtüsü var işte. önyargılarımız. önyargı her zaman kötü bir şey değildir iyi ön yargı da olur. hatta kendisi daha tehlikelidir. birinin hakkında ne olursa olsn iyi düşünmek. Albert Einstein ne demiş: " Bir önyargıyı kırmak atomu parçalamaktan daha zordur". seviyorum bu adamı akıllı konuşuyormuş zamanında vallahi. işte önyargı benim masa örtüm. hani sihirbazlar masa örtüsünü çeker de her şey yerli yerinde kalır ya. ben de bir gün onu deneyeceğim. her şey yerli yerinde kalırsa ne ala. kalmazsa o zaman işler değişir.
kalırsa güzel olur aslında. çok iyi bulduğum insanların kötü yüzlerini. çok gereksiz bulduğum insanların iyi yüzlerini görmeye başlarım bir anda. sonra bazıları gittikçe uzaklaşır o masanın ortasından bazılar daha da yaklaşır. hem de daha sağlam olur yeni yerleri herkesin.
kalmazsa o zaman biraz ilginç olabilir. herkes olması gerektiği yere giderse, uzaklaşması gereken uzaklaşır yaklaşması gereken yaklaşırsa, ne ala. ama ya uzaklaşması gereken biri daha da yaklaşırsa o masanın ortasına. o zaman ne olacak? "Danger!!!" ışığı da yok ki yanıp sönsün bizi uyarsın. o yüzden korkuyorum o örtüyü çekmeye. olan da yakınlaşabilecek iken uzakta kalanlara oluyor.
işte böyle. daha hiçbir şey yemeden yazı yazdım ya, açlık başına vurmuş bu çocuğun diyip fazla da ciddiye almayın beni. sonra örtüyü çekmeye çalışanlar olur filan. birisinin daha günah keçisi olmaya niyetim yok:).
saat ikide uyanan bir insan olarak kahvaltı etmeden kalkar kalkmaz yazı yazmam çok ilginç birşey. nitekim benim hayatımda en nefret ettiğim şey harflerdi. taa ki şiir ile 3 senelik aşkım başlayana kadar. ve işte artık düz yazı şiir farketmiyor. kalkar kalkmaz yazı yazar AlKar. hayır yazdığım bir şey de yk sizi de boşu boşuna okutuyorum baksanıza iki paragraf geçti hala ortada bir şey yok.
aslında sorunum da bu. Benim için şuanda ortada hiç bir şey yok. Şöyle bir masaya döküyorum herşeyi. I ıh yok hiçbir şey ortada. masadan düşenler mi dersin. kıyıya köşeye saklananlar mı dersin. hiçbir şey ortasında değil masanın. biraz ıssız adam triplerindeyim zaten bu aralar o yüzden. kimsenin de o masanın ortasına geçmesini istemiyorum. kimsenin derken, yani..
insan öğrenmeye aç bir yaratıkmış ta haberimiz yokmuş. öle boş boş gezinirken karşına çıkan herhangi bir şey sana küçücük bir şey katsa. bırakmak zor geliyor onu. en fazla benim gibi masanın kıyısına köşesine itiyorsun işte. e kendisi zorlamadıkça orada kalıyor tabi. farkında değil ki o masadan bile düşme tehlikesi var da onu ben çekiştiriyorum arada.
bir de o masanın örtüsü var işte. önyargılarımız. önyargı her zaman kötü bir şey değildir iyi ön yargı da olur. hatta kendisi daha tehlikelidir. birinin hakkında ne olursa olsn iyi düşünmek. Albert Einstein ne demiş: " Bir önyargıyı kırmak atomu parçalamaktan daha zordur". seviyorum bu adamı akıllı konuşuyormuş zamanında vallahi. işte önyargı benim masa örtüm. hani sihirbazlar masa örtüsünü çeker de her şey yerli yerinde kalır ya. ben de bir gün onu deneyeceğim. her şey yerli yerinde kalırsa ne ala. kalmazsa o zaman işler değişir.
kalırsa güzel olur aslında. çok iyi bulduğum insanların kötü yüzlerini. çok gereksiz bulduğum insanların iyi yüzlerini görmeye başlarım bir anda. sonra bazıları gittikçe uzaklaşır o masanın ortasından bazılar daha da yaklaşır. hem de daha sağlam olur yeni yerleri herkesin.
kalmazsa o zaman biraz ilginç olabilir. herkes olması gerektiği yere giderse, uzaklaşması gereken uzaklaşır yaklaşması gereken yaklaşırsa, ne ala. ama ya uzaklaşması gereken biri daha da yaklaşırsa o masanın ortasına. o zaman ne olacak? "Danger!!!" ışığı da yok ki yanıp sönsün bizi uyarsın. o yüzden korkuyorum o örtüyü çekmeye. olan da yakınlaşabilecek iken uzakta kalanlara oluyor.
işte böyle. daha hiçbir şey yemeden yazı yazdım ya, açlık başına vurmuş bu çocuğun diyip fazla da ciddiye almayın beni. sonra örtüyü çekmeye çalışanlar olur filan. birisinin daha günah keçisi olmaya niyetim yok:).
15 Haziran 2010 Salı
papatya falı
papatyamdın fallarına baktığım,
"seviyorum, sevmiyor. seviyorum, sevmiyor" diye.
falına bakarken farketmemişim,
kopardığımı o saf beyaz yapraklarını.
"seviyorum, sevmiyor. seviyorum, sevmiyor" diye.
falına bakarken farketmemişim,
kopardığımı o saf beyaz yapraklarını.
14 Haziran 2010 Pazartesi
faceboook türkiyeyi ele geçirirse
canım sıkıldı şiir ödevimi yapmaktan 8 tane şiir inceliyecekmişim 4 ü ingilizce 4 ü türkçe. ben de biraz eğleneyim dedim. ne olurdu hiç düşündünüz mü facebook türkiyeyi ele geçirirse. yeni kanunlar filan. hadi biraz hayal gücü... :)
- birini arkadaş olarak ekledikten sonra silersen dava açılabilirdi.
-birinin ardarda paylaştığı 5 videoyu da beğenmezsen yine dava açılabiirdi.
-dini görüşüne müslüman yazmayanlar veya home town (türkçesi ne ki bunun feysbukta) a kürdistan, lazistan vs. yazanlar azınlık olarak görülüp dışlanırdı.
- nişanlı evli gibi medeni haller belediye başkanınıın ve nikah memurlarının kontrolu altında olur nişanlanmadan veya evlenmeden medeni hal en fazla ilişkisi var olarak kalabilirdi.
- bayramoğullarının kızı abdulbeyzadelerin oğlunun duvarına yazı yazdı diye kan davası çıkardı( düşündüm de bu şimdi de olabilir burası türkiye!)
- duvarnda veya profil resimlerinde anarşik davranış gösteren kişilere internet polisi tarafından sanal biber gazı atılırdı.
- facebook mahkeme kararı ile kapatılamazdı( bakmayın öle yakında o da olacak)
- doğum yılına bakılarak 18 yaşından büyük olan erkekler eğer 18 yaşından küçük olan kızların duvarına günde 3 adet yazıdan fazla yazarsa çocuk tacizciliğinden hapse girerdi.
-münevver karabulutun cesedi geri dönüşüm kutusunda bulunurdu.
-daha sonra cem garipoğlu doğum yılını gizlice değiştirip çocuk olarak e-yargılanırdı.
-hepimiz hrant dink olamazdık (facebook bile o kadarını kaldıramaz)
işte böyle .. aa biri facebook ta lena yı paylaşmış.."love you know i'd fight for you, i left on the porch light for you, whatever you are sweet or cruel, i'm gonna love you either way". yuppii=)
hadi ben şiir ödevime döner. yayınlayacam incelediim şiirleri. beni bekleyin anacıım.
- birini arkadaş olarak ekledikten sonra silersen dava açılabilirdi.
-birinin ardarda paylaştığı 5 videoyu da beğenmezsen yine dava açılabiirdi.
-dini görüşüne müslüman yazmayanlar veya home town (türkçesi ne ki bunun feysbukta) a kürdistan, lazistan vs. yazanlar azınlık olarak görülüp dışlanırdı.
- nişanlı evli gibi medeni haller belediye başkanınıın ve nikah memurlarının kontrolu altında olur nişanlanmadan veya evlenmeden medeni hal en fazla ilişkisi var olarak kalabilirdi.
- bayramoğullarının kızı abdulbeyzadelerin oğlunun duvarına yazı yazdı diye kan davası çıkardı( düşündüm de bu şimdi de olabilir burası türkiye!)
- duvarnda veya profil resimlerinde anarşik davranış gösteren kişilere internet polisi tarafından sanal biber gazı atılırdı.
- facebook mahkeme kararı ile kapatılamazdı( bakmayın öle yakında o da olacak)
- doğum yılına bakılarak 18 yaşından büyük olan erkekler eğer 18 yaşından küçük olan kızların duvarına günde 3 adet yazıdan fazla yazarsa çocuk tacizciliğinden hapse girerdi.
-münevver karabulutun cesedi geri dönüşüm kutusunda bulunurdu.
-daha sonra cem garipoğlu doğum yılını gizlice değiştirip çocuk olarak e-yargılanırdı.
-hepimiz hrant dink olamazdık (facebook bile o kadarını kaldıramaz)
işte böyle .. aa biri facebook ta lena yı paylaşmış.."love you know i'd fight for you, i left on the porch light for you, whatever you are sweet or cruel, i'm gonna love you either way". yuppii=)
hadi ben şiir ödevime döner. yayınlayacam incelediim şiirleri. beni bekleyin anacıım.
söyle bana taksici amca hayat nedir aslında
baştan söyleyeyim hem uzun hemde sıkıcı bir yazıdır. ama sonuna kadar okuyanda muhtemel bir gülümseme bırakır.
bu sabah okula gelmek için taksiyle kadiköye indim. taksiyi kulanan amca pek hoş sohbetti sağolsun. öyle hoşsohbet amcaları seviyorum. takside suspus oturmak çok sıkıcı geliyor. o yüzden tek başıma dolmuşa filan binmiyorum genlede zaten. Taksiye binip arka koltuğa oturan insanları hiç anlamamışımdır zaten. bence bir taksi şöförü hayatı öğrenebileceğin en tecrübeli insan olabilir. hepsinin ayrı bir hikayesi vardır, hepsinden çıkarılabilecek ayrı bir ders.
bu günkü taksi şöförü amcam rizeliymiş. 26 sene olmuş istanbula geleli. geleli yanlış aslında, istanbula kaçalı demeliyim=). 26 sene önce evden kaçarak gelmiş istanbula. hani köyden indim şehire filmleri vardır ya. aynı onun hikayesi. " cebimde 3 günlük para ya vardı ya yoktu" dedi bana. ailesiyle hiç görüşmemiş o günden sonra. zaten babası haber göndermiş bir daha geri gelmesin buraya diye. gençik gururu işte gitmemiş o da. burada evlenmiş şuan 3 çocuğu varmış. birisi marmara hukuktan mezun olmuş birisi istanbul üniversitesinde çift anadal yapıyormuş. birisi de daha lisedeymiş. marmara hukuktan mezun olan kızını yurtdışına gönderecekmiş ama tedirgin gibiydi biraz. yine de her zaman arkasında olduğunu, onların zamanında böyle fırsatları olmadığını bunun için kızına hiçbir şekilde engel olmaayacağını söyledi. biz baştan beri o kadar çok özgürlükle yetişmişiz ki, bu özgürlüklerin tadını çıkarmamıza bile izin vermemişler dediğine göre. doğru söylüyor aslında.
özgürlük dediğimiz şey burdan iki kelime yazıp herkese sesimizi duyurabilme şansına sahip olmak, istediğimiz zaman istediğimiz şeye ulaşabilmek değil aslında, bizim kuşağımızın başka bir şansı var. Bir annelerinize babalarınıza, onların yaşadığı dönemlere bakın. bu kadar baskıcı bu kadar katı dönemler bir daha görecek mi türkiye bilinmez. kısıtlamalarla ve imkansızlıklarla dolu bir gençlikten çıkıp yontularak büyümüşler onlar. darbelerle düşünüp hayatı anlamaya başlamışlar bizim gibi gençlik aşklarıyla değil. o yüzden olması olası, bize bu kadar özgürlük tanıyorlar belki de. çünkü onlar 'özgürlük' nedir herkesten daha iyi kavramışlar. bu şans aslında sadece bizim dönemin şansı belki de. bu kadar özgür olabilmek hangi kuşağa denk gelir bir daha bilinmez. yaşadığımız dönemin, içinde bulunduğumuz jenerasyonun ne kadar farklı ve özgür olduğunu anlamak gerek aslında. o yüzden o hayatımıza 'renk katan' (hangi rengi kattığı değişir, kırmızı siyah ve gri en olasıları =)) küçük olaylara bakarken aslında küçük olduğunu bilip onlar için üzülüp sevinebilmenin, onları dert edebilmenin, bizim şansımız olduğunu fark edebilmek gerek. o yüzden o küçük şeyler için yine ağlayıp gülün, ama bu sefer sadece gülerken değil ağlarken de o anların değerini bilin.
bu sabah okula gelmek için taksiyle kadiköye indim. taksiyi kulanan amca pek hoş sohbetti sağolsun. öyle hoşsohbet amcaları seviyorum. takside suspus oturmak çok sıkıcı geliyor. o yüzden tek başıma dolmuşa filan binmiyorum genlede zaten. Taksiye binip arka koltuğa oturan insanları hiç anlamamışımdır zaten. bence bir taksi şöförü hayatı öğrenebileceğin en tecrübeli insan olabilir. hepsinin ayrı bir hikayesi vardır, hepsinden çıkarılabilecek ayrı bir ders.
bu günkü taksi şöförü amcam rizeliymiş. 26 sene olmuş istanbula geleli. geleli yanlış aslında, istanbula kaçalı demeliyim=). 26 sene önce evden kaçarak gelmiş istanbula. hani köyden indim şehire filmleri vardır ya. aynı onun hikayesi. " cebimde 3 günlük para ya vardı ya yoktu" dedi bana. ailesiyle hiç görüşmemiş o günden sonra. zaten babası haber göndermiş bir daha geri gelmesin buraya diye. gençik gururu işte gitmemiş o da. burada evlenmiş şuan 3 çocuğu varmış. birisi marmara hukuktan mezun olmuş birisi istanbul üniversitesinde çift anadal yapıyormuş. birisi de daha lisedeymiş. marmara hukuktan mezun olan kızını yurtdışına gönderecekmiş ama tedirgin gibiydi biraz. yine de her zaman arkasında olduğunu, onların zamanında böyle fırsatları olmadığını bunun için kızına hiçbir şekilde engel olmaayacağını söyledi. biz baştan beri o kadar çok özgürlükle yetişmişiz ki, bu özgürlüklerin tadını çıkarmamıza bile izin vermemişler dediğine göre. doğru söylüyor aslında.
özgürlük dediğimiz şey burdan iki kelime yazıp herkese sesimizi duyurabilme şansına sahip olmak, istediğimiz zaman istediğimiz şeye ulaşabilmek değil aslında, bizim kuşağımızın başka bir şansı var. Bir annelerinize babalarınıza, onların yaşadığı dönemlere bakın. bu kadar baskıcı bu kadar katı dönemler bir daha görecek mi türkiye bilinmez. kısıtlamalarla ve imkansızlıklarla dolu bir gençlikten çıkıp yontularak büyümüşler onlar. darbelerle düşünüp hayatı anlamaya başlamışlar bizim gibi gençlik aşklarıyla değil. o yüzden olması olası, bize bu kadar özgürlük tanıyorlar belki de. çünkü onlar 'özgürlük' nedir herkesten daha iyi kavramışlar. bu şans aslında sadece bizim dönemin şansı belki de. bu kadar özgür olabilmek hangi kuşağa denk gelir bir daha bilinmez. yaşadığımız dönemin, içinde bulunduğumuz jenerasyonun ne kadar farklı ve özgür olduğunu anlamak gerek aslında. o yüzden o hayatımıza 'renk katan' (hangi rengi kattığı değişir, kırmızı siyah ve gri en olasıları =)) küçük olaylara bakarken aslında küçük olduğunu bilip onlar için üzülüp sevinebilmenin, onları dert edebilmenin, bizim şansımız olduğunu fark edebilmek gerek. o yüzden o küçük şeyler için yine ağlayıp gülün, ama bu sefer sadece gülerken değil ağlarken de o anların değerini bilin.
13 Haziran 2010 Pazar
buzdolabı ile lcd nin aşkı
her şey o meşhur markanın kampanyasıyla başlamış. pek tanımazlarmış birbirlerini aslında, sonra lcd yi kaldırmışlar kaç senelik yerinden getirmişler koskoca buzdolabının yanına. lcd önce şöyle bir süzmüş buzdolabını. "ne kadar soğuk, ne kadar itici" diye düşünmüş. bir iki gün konuşmamışlar hiç. sonra reklam çekileceği duyulmuş heryerde. nasıl olacak ne yapacaklar ikisi de bilmiyormuş. buzdolabı reklamdan önce eğilmiş lcd nin kulağına. "merak etme kamera sensiz bir işe yaramadığından sana birşey yapamazlar" demiş. gülümsemiş lcd birden. buzdolabıyla bütün buzları erimiş, üstüne üstük pikselleri kıpır kıpır olmaya bile başlamış birazcık. hep yanyanalarmış hiç bırakmamışlar birbirlerini o günden sonra. bir gün bir müşteri gelmiş. allmış ikisini de götürmüş. çok mutlularmış yeni yerler göreceklermiş ikisi de. sahiplerinin evine gelmişler. sahibi "buzdolabını mutfağa televizyonu salona bırakın lütfen" demiş görevlilere. o günden beri lcd ler hep kapkara, buzdolapları hep sopsoğukmuş.. gökten üç elma düşmüş. biri siz okuyuculara, biri aşıklara, birini de hava atışı yapıyorum kapan alsın mutlu osun.
12 Haziran 2010 Cumartesi
eski bir dosttan sonbahara
gördün mü bak sonbahar? sen gittin yaz geldi. böyle böyle geçecek günler işte. sana bir kaç şey söyleyeyim dedim. yazın güneşi sonbaharın yağmurunu unutturmaz ama, güneş geçene kadar hiçbirşey düşünmeksizin mutlu eder insanı. o yüzden hala düşünebiliyorken yazayım biraz.
herkes başka birinden öğreniyor sonbahar. ben senden öğrendim. sen ondan örendin. bilmem daha ne kadarını örendin ama tahmin edebiliyorum biraz.
sen de öğrenmişindir artık herşeyin öle hiç olmamışken hayal ettiğimiz gibi güzel olmadığını sonbahar. hayal ettiklerimiz beden bulunca o mükemmelliğinin de söndüğünü biliorsundur artık.
içinden gelen şeyleri bastırmanın ne kadar zor olduğunu anlamışsındır herhalde. yapmadan önce hata olduğunu bildiğin yaptıktan sonra pişman olduğunu bildiğin bir şeyi yaparken ne kadar mutlu olunabileceğini biliyorsundur büyük ihtimal.geceleri iki yastıkla yatmanın, birinin başının altında birinin kollarının arasında olmasının bi insana ne kadar huzur verebileceğini biliyorsundur. keşkelerin olmaması için çaba harcamak gerektiğini. içinden gelip yapamadığın herşeyin bir keşkeye dönüştüğünü biliyorsundur.
ama bilmediklerin var daha. keşkelerin hiçbir zaman bitmeyeceği, kimseye inanmayarak yaşadığın o günlerin aksine bi süre sonra herkesin bu konudaki fikrini önemsiyceğin, herkesten bir şey alıp kendine katıp değişeceğin, bastıramadığın duygularının her zaman olacağı, bir anın geleceği ve o an hiç bir neden yokken "acaba?" diyeceğin, bencillik yaparken yalnış yerlerde yaptığını anlayacağın, başkalarının kendini affetmesi değil kendinin yapamadıkların için kendini affetmesinin önemli olduğunu göreceğin, esas güçlülüğün içinden geleni yapmamak olduğunu kavrayacağın, gücünü kaybedip her halikarda bir şeyler yapacağın ve bunun için daha sonra pişman olacağın, ve sonrasında seni en kolay kandırabilecek kişinin yine sen olduğunu farkediceğin, yalnız kaldığında başkalarının sana gösterdiği her teoriyi çürütücek bir neden bulacağın ve bir süre sonra bu nedenlerin hiçbirinin işe yaramadığını görünce kendini sorgulayacağın zaman da gelecek sonbahar.
işte o zaman iki seçenek çıkacak karşına. ya yoluna devam edeceksin. ya da yine bekleyeceksin sana bunları öğreten kişiyi. ama iki türlü de değişeceksin.
ha birde sana "eski bir dost" ça tavsiye sonbahar. çok kafanı kurcaladıysa herşey. aç eurovision da birinci olan şarkıyı ve onun eşliğinde danset, çok eğlenceli oluyor=).
sözlerimi bitirirken favori romantik komedi filmim olan "love actually" den bir alıntı yapacağım sana. öyle felsefik bir şey değil çok basit bir kaç kelime :
"enough...enough now"
herkes başka birinden öğreniyor sonbahar. ben senden öğrendim. sen ondan örendin. bilmem daha ne kadarını örendin ama tahmin edebiliyorum biraz.
sen de öğrenmişindir artık herşeyin öle hiç olmamışken hayal ettiğimiz gibi güzel olmadığını sonbahar. hayal ettiklerimiz beden bulunca o mükemmelliğinin de söndüğünü biliorsundur artık.
içinden gelen şeyleri bastırmanın ne kadar zor olduğunu anlamışsındır herhalde. yapmadan önce hata olduğunu bildiğin yaptıktan sonra pişman olduğunu bildiğin bir şeyi yaparken ne kadar mutlu olunabileceğini biliyorsundur büyük ihtimal.geceleri iki yastıkla yatmanın, birinin başının altında birinin kollarının arasında olmasının bi insana ne kadar huzur verebileceğini biliyorsundur. keşkelerin olmaması için çaba harcamak gerektiğini. içinden gelip yapamadığın herşeyin bir keşkeye dönüştüğünü biliyorsundur.
ama bilmediklerin var daha. keşkelerin hiçbir zaman bitmeyeceği, kimseye inanmayarak yaşadığın o günlerin aksine bi süre sonra herkesin bu konudaki fikrini önemsiyceğin, herkesten bir şey alıp kendine katıp değişeceğin, bastıramadığın duygularının her zaman olacağı, bir anın geleceği ve o an hiç bir neden yokken "acaba?" diyeceğin, bencillik yaparken yalnış yerlerde yaptığını anlayacağın, başkalarının kendini affetmesi değil kendinin yapamadıkların için kendini affetmesinin önemli olduğunu göreceğin, esas güçlülüğün içinden geleni yapmamak olduğunu kavrayacağın, gücünü kaybedip her halikarda bir şeyler yapacağın ve bunun için daha sonra pişman olacağın, ve sonrasında seni en kolay kandırabilecek kişinin yine sen olduğunu farkediceğin, yalnız kaldığında başkalarının sana gösterdiği her teoriyi çürütücek bir neden bulacağın ve bir süre sonra bu nedenlerin hiçbirinin işe yaramadığını görünce kendini sorgulayacağın zaman da gelecek sonbahar.
işte o zaman iki seçenek çıkacak karşına. ya yoluna devam edeceksin. ya da yine bekleyeceksin sana bunları öğreten kişiyi. ama iki türlü de değişeceksin.
ha birde sana "eski bir dost" ça tavsiye sonbahar. çok kafanı kurcaladıysa herşey. aç eurovision da birinci olan şarkıyı ve onun eşliğinde danset, çok eğlenceli oluyor=).
sözlerimi bitirirken favori romantik komedi filmim olan "love actually" den bir alıntı yapacağım sana. öyle felsefik bir şey değil çok basit bir kaç kelime :
"enough...enough now"
11 Haziran 2010 Cuma
bu sefer kendim yazmayacağım. şarkı söleriyle anlatmaya karar verdim herşeyi. abdullah gül okulumuza gelmiş. birinci şarkı sözüm ona(kendisi bara gidip şarap içmediği için o kısımları görmezden gelebiliriz):
söz :yusuf hayaloğlu
müzik: ahmet kaya
Çok su verilince ölür ya çiçekler
çok ağlarım; çürür gözlerim gidersen eğer
ben senin gülbahçende oyuncaklarıyla mutlu
ve affedilmeyi çok seven yarazma bir çocuğum
Sen ne güzel güldün, solmuyordun
hem çok seviyordun hem beni yormuyordun
çiçekler...
çiçekler sevildikçe büyür
gitme diyorum sana gitme!
..çiçeklerim benimle ölür.
Buralardan gitme
buralar gitsin, sen gitme
gitmek çözecekse..
ve biri gidecekse..
buralar gitsin, sen gitme...
...Sen gitme!
söz :yusuf hayaloğlu
müzik: ahmet kaya
Bodrum'un entel barında
Herkesi yargılamaktan
Kimse kalmamış yanında
Sakalları şarap tasında
Dikilmiş barın ortasında
Tanınsın diye bekliyor
Sanırsın dev aynasında
Bir eli televizyonda
Öteki eli basında
Birşeylerin tadı kalmış
Dişlerinin arasında
Başkalarına hümanist
Karısına karşı dayı
Nasil beceriyor bilmem
Ikisi birden olmayı
Konuşurken solcusun
Yaşarken karambolcusun
Oportunizme bulaşmış
Tipik bir orta yolcusun
Bir Allahcı bir kulcusun
Bir davulcu bir pulcusun
Ne kadar inkar etsen de
Hem jigolo hem dulcusun
O yandasın bu yandasın
Hovardasın hep bardasın
artık rol yapmayı bırak
Sen bir entel magandasın
Behey sanat hırsızı
Behey üretme kabızı
Birazcık efendi ol
Birak elinden şu sazı.. Evet ikinci bir konumuz daha var bu da o ikinci konuya gelsin:Çok su verilince ölür ya çiçekler
çok ağlarım; çürür gözlerim gidersen eğer
ben senin gülbahçende oyuncaklarıyla mutlu
ve affedilmeyi çok seven yarazma bir çocuğum
Sen ne güzel güldün, solmuyordun
hem çok seviyordun hem beni yormuyordun
çiçekler...
çiçekler sevildikçe büyür
gitme diyorum sana gitme!
..çiçeklerim benimle ölür.
Buralardan gitme
buralar gitsin, sen gitme
gitmek çözecekse..
ve biri gidecekse..
buralar gitsin, sen gitme...
...Sen gitme!
yol
havuz başından b10 a giden o ara yol. herşey oarada. bütün yaşananlar. bütün arayışlar. her şekilde yürüdüm o yolu.telaşlı,aheste, mutlu, hüzünlü, şüpheli, rahat, özgür, bağımlı, kıpır kıpır, ruh gibi.. koşa koşa geçtiğim de ldu o yoldan, ayaklarımın beni geri geri götürdüğü de. yalnış olduğunu bildiğim halde geçtiğim de oldu. en dorusu olduğunu bildiğim halde kendimi tuttuğum da. sanki yılmaz erdoğanın o meşhur şiirindeki gibi:
"..çarşıdan bizim eve giden,
ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa,
ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
çünkü annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..."
işte bunları düşünürken, tam o yola bakan sandalyemde oturuken, bir kuş kondu karşı masama. önce şakıdı tatlı ve içten bir şekilde, sonra bir masa uzağa geçti seke seke, sonra bir masa daha, sonra da uçtu gitti sessizce.
bu sefer değiştiricem sözlerini şiirin biraz:
havuz ile b10 arasındaki yolda vazgeçtim çocuk olmaktan....
"..çarşıdan bizim eve giden,
ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa,
ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
çünkü annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..."
işte bunları düşünürken, tam o yola bakan sandalyemde oturuken, bir kuş kondu karşı masama. önce şakıdı tatlı ve içten bir şekilde, sonra bir masa uzağa geçti seke seke, sonra bir masa daha, sonra da uçtu gitti sessizce.
bu sefer değiştiricem sözlerini şiirin biraz:
havuz ile b10 arasındaki yolda vazgeçtim çocuk olmaktan....
uzun yazıyorsun dediler bana.
bana uzun yazıyorsun diyorlar. ama düşüncelerime değer veren okur zaten burayı değil mi?. bu da kısa yazım işte değer veren vermeyen herkes okusun diye.
katma değer üşengeçlere selam olsun.
katma değer üşengeçlere selam olsun.
10 Haziran 2010 Perşembe
cilveli yalnızlığım
yine sesimi duyurdum hazirana herhalde. kendini yırtıyor güneşi göstermek için ama bulutlar da az inatçı değil. başımı döndürdü bu kararsızlığı havanın, şöyle bir uzanayım dedim üç saat uyumuşum aynı şeyi sayıklarken. çok işim gücüm var ama iş güç gücüme gitmeye başladı artık. hep böyle uygunsuz zamanlarda geliyorlar. ben de kaçmak için onlardan, buraya oturdum yazı yazmaya başladım. daha ne hakkında yazdığımı bile bilmiyorum.
yine aynı şeylerden bahsedesim geliyor. hep aynı şeyleri haykırasım var hep aynı şeyleri anlatıp insanların kafasını ütülüyorum dedim ya. işte hala ütüleyebilirim. istediğim şeyi istediğim kişiye anlatamadıktan sonra ne değeri var.
bugünkü konumuzu buldum. Mükemmelleştirmek. evet süper bir şey değil mi aslında. yanında hiç bir yanlışının sana batmayacağı. zaten yaptığı hiçbir şeyin sana göre yanlış olmadığı biri. bence süper bir şey. o her zaman yanında olur, o her zaman seni neşelendirir. o her zaman seni anlar. o senin yaşadıklarını zaten önceden yaşamıştır. o sana senden bile daha fazla güvenir. onun yolu en doğrusudur. kısacası bir örneğin vardır karşında. hani geçen yazımda demiştim ya. yaşamadan birşeyleri değişmek zor diye. işte belki onu bile değiştirebilecek insandır bazı koşullarda.
evet böyle mükemmel bir insan vardır herkesin hayatında. benim de var. babam. ama nedense o kadar mükemmelleştirdiğin insanın bile yaptıklarından daha çok söylediklerine değer veriyor insan(mesela yaptıklarına değer verseydim çoktan sigaraya başlamıştım herhalde). hani bir söz vardır ya :"Büyük beyinli insanlar fikirleri orta beyinli insanlar olayları küçük beyinli insanlar da kişileri önemser" diye. e ben bunların hepsini önemsedim hayatım boyunca. yeri geldi kişiyi önemsedim, dedim ki yaptı bir eşeklik ama o yaptı bunu nası kıyarım. yeri geldi olayları önemsedim, dedim ki e bu kişi bana böyle böyle yaptı bu bu anlama gelmiyor de ne anlama geliyor, yeri geldi fikirleri önemsedim, bu bana böyle davrandı ama böyle düşündüğü için. ister inanın ister inanmayın hepsini de aynı kişi için düşündüğüm oldu. ha bir ilginç nokta daha: o kişi babam değildi.
evet hatta geçen sene bu günlerde kendisini tanımıordum bile. sonra bir sene tanıştık. şimdi o beni hala tanımıyor=). neyse konumuza geri dönersek aslında mükemmelleştirmek budur diyebiliriz bence. yani yeri gelince fikirlerini yeri gelince yaptığı şeyleri yeri gelince de sadece kendisini önemsemek. kısacası yaptığı her şeye bir kulp takıp " o bir şey yapmadı ki bu yüzden böyle yaptı" diyebilmek. ama asıl önemli olan " hata yaptı, yanlış yaptı, yapmamalıydı" diyebilmek aslında. e karşındaki hayır ben hata yapmadım derse bırak gitsin zaten. biraz törpülenmesi gerekiyor demektir.
işte o mükemmelliken nasibini almış biri olarak diyebilirim ki mükemmel insan diyorsanız birine ondan hızla uzaklaşın. insan hatasızsa size göre o zaman bırakın uzakta dursun ihtiyacınız olduca gidersiniz yakınına. çünkü hep yakınında durursanız bi süre sonra yaptığı güzel şeyleri yarattığı göz kamaşıklığıyla hatalarını göremez olacaksınız. hadi size bir kıyak güncel bir benzeteyle bitireyim sözlerimi. mükemmelleştirmek ve kendinizi avatar filmi ve üç boyutlu gözlük olarak düşünebilirsiniz. o gözlüğü çıkardığınız anda karşınızdaki o kadar güzel, etkileyici görünmeyecektir.
gitmem gerek artık yine uyandı beni çağarıyor. geliyorum tek yarim, yekparem, cilveli yalnızlığım.
yine aynı şeylerden bahsedesim geliyor. hep aynı şeyleri haykırasım var hep aynı şeyleri anlatıp insanların kafasını ütülüyorum dedim ya. işte hala ütüleyebilirim. istediğim şeyi istediğim kişiye anlatamadıktan sonra ne değeri var.
bugünkü konumuzu buldum. Mükemmelleştirmek. evet süper bir şey değil mi aslında. yanında hiç bir yanlışının sana batmayacağı. zaten yaptığı hiçbir şeyin sana göre yanlış olmadığı biri. bence süper bir şey. o her zaman yanında olur, o her zaman seni neşelendirir. o her zaman seni anlar. o senin yaşadıklarını zaten önceden yaşamıştır. o sana senden bile daha fazla güvenir. onun yolu en doğrusudur. kısacası bir örneğin vardır karşında. hani geçen yazımda demiştim ya. yaşamadan birşeyleri değişmek zor diye. işte belki onu bile değiştirebilecek insandır bazı koşullarda.
evet böyle mükemmel bir insan vardır herkesin hayatında. benim de var. babam. ama nedense o kadar mükemmelleştirdiğin insanın bile yaptıklarından daha çok söylediklerine değer veriyor insan(mesela yaptıklarına değer verseydim çoktan sigaraya başlamıştım herhalde). hani bir söz vardır ya :"Büyük beyinli insanlar fikirleri orta beyinli insanlar olayları küçük beyinli insanlar da kişileri önemser" diye. e ben bunların hepsini önemsedim hayatım boyunca. yeri geldi kişiyi önemsedim, dedim ki yaptı bir eşeklik ama o yaptı bunu nası kıyarım. yeri geldi olayları önemsedim, dedim ki e bu kişi bana böyle böyle yaptı bu bu anlama gelmiyor de ne anlama geliyor, yeri geldi fikirleri önemsedim, bu bana böyle davrandı ama böyle düşündüğü için. ister inanın ister inanmayın hepsini de aynı kişi için düşündüğüm oldu. ha bir ilginç nokta daha: o kişi babam değildi.
evet hatta geçen sene bu günlerde kendisini tanımıordum bile. sonra bir sene tanıştık. şimdi o beni hala tanımıyor=). neyse konumuza geri dönersek aslında mükemmelleştirmek budur diyebiliriz bence. yani yeri gelince fikirlerini yeri gelince yaptığı şeyleri yeri gelince de sadece kendisini önemsemek. kısacası yaptığı her şeye bir kulp takıp " o bir şey yapmadı ki bu yüzden böyle yaptı" diyebilmek. ama asıl önemli olan " hata yaptı, yanlış yaptı, yapmamalıydı" diyebilmek aslında. e karşındaki hayır ben hata yapmadım derse bırak gitsin zaten. biraz törpülenmesi gerekiyor demektir.
işte o mükemmelliken nasibini almış biri olarak diyebilirim ki mükemmel insan diyorsanız birine ondan hızla uzaklaşın. insan hatasızsa size göre o zaman bırakın uzakta dursun ihtiyacınız olduca gidersiniz yakınına. çünkü hep yakınında durursanız bi süre sonra yaptığı güzel şeyleri yarattığı göz kamaşıklığıyla hatalarını göremez olacaksınız. hadi size bir kıyak güncel bir benzeteyle bitireyim sözlerimi. mükemmelleştirmek ve kendinizi avatar filmi ve üç boyutlu gözlük olarak düşünebilirsiniz. o gözlüğü çıkardığınız anda karşınızdaki o kadar güzel, etkileyici görünmeyecektir.
gitmem gerek artık yine uyandı beni çağarıyor. geliyorum tek yarim, yekparem, cilveli yalnızlığım.
white chocolate mocha
evet hala sıcak şeyler içip içimizi ısıtmamız gerekiyor haziran haziran. white chocolate mocha içip böyle tek başıma yazı yazmaya alıştım artık. çünkü ciddi ciddi konuşunca sıkılıyorlar insanlar benden. e haliyle herkes eğlenmek ister gülmek ister.
bende makale yazacak köşe yazısı yazacak bir blog açacak oralarda böyle yazılar paylaşacak bir adam tipi yok tu. taa ki vodafonun karşılıksız ilişkiler tarifesini keşfedene kadar(bu reklamlar için para alıyorum). e haliyle mühendis aklıyla edebiyat yapmaya kalkınca da böle boş sayfalara yapıyoruz edebiyatımızı daha takip edenimiz bile yokken. o yüzden bu kadar rahatım bakmayın(zaten bakan yok aptim AlKar'ım).neysem yani can sıkıntısı açtık bir blog hepimize hayırlı uğurlu ola! ha bir de bu arada imla hatalarımı hoş görün dedim ya mühendis adamız..
ilk yazımın çok şen şakrak güzel bir yazı olmasını ben de isterdim açıkcası. ama bu sene sabancıdan buruk ayrıldığım gerçeğini ve bunun nedeninin sabancıyı sevmemle zerre kadar alakası olmadığını varsayarsak fazla neşeli olmayacağı aşikar. hay allah bir türlü giremedim konuma.
evet veriyorum coşkuyu konuya : konumuz değişmek ey ahali! açacağım konuyu merak etmeyin. şöyleki çok zor bir şey aslına insanın kendini değiştirmesi. bu yüzden mi bilmem hep acıtıyor kendini değiştirmek. çünkü büyüklerimizin dediği eninde sonunda dğru çıkıyor: bir müsibet bin nasihatten iyidir. e tabi böyle olunca iş, o müsibet gerçekleştikten sonra değişiyor insan. ama burda acı bir gerçek yatıyor aslında. uğruna değiştiğimiz şeyi aslında kaybetmiş oluyoruz değiştiğimizde. iş işten geçmiş oluyor yani. çözümü var mı peki bunun? bence yok.
"e ne yapacağız o zaman ey AlKar" seslerini duyuyor gibiyim. aslına bakarsanız çoğu zaman yapacak bir şey kalmıyor. aslında en iyisi bu uğruna değiştiğimiz şeyin bir insan olması. çünkü o zaman bir şansımız kalıyor(umut mu demeliydim acaba?). affedilmeyi bekliyebiliyor insan o zaman sabırlı bir şekilde. Arada dayanamayıp bir ümit belki hala bir şansım vardır diyip telefonlara sarıldığı olmuyor değil ama, elbet alışıyor kaybedenler klübüne katıldığını. Sonra bekle,biraz daha bekle, biraz daha, biraz daha... Ne için mi bekliyoruz? değiştiğimiz göstermek bir şans için ayaklarına kapanabilmek için. evet anlamışsınızdır heralde, sizi değiştiren başka bir insan ise, siz sevda gemisinin tam güvertesindesiniz.
"ama AlKar senin dediğin şey pişmanlık. pişman olmadan da değişmek mümkün değil mi?". amaan ne çok soru sordunuz be! öyle tabi, keşkelerden korkmamak lazım. keşkeler büyütür, keşkeler değiştirir bizi. hatta bazen değiştiğimizi sanarız değişmeyiz. o zaman o keşkeler büyür. işte biz bunu istemiyoruz, biz istiyoruz ki keşkeler büyümeden bir işe yarasın. pişman olmassan hatanı anlamamışsın demektir. aslında önemli olan pişman olabilmektir.
eh bir yerden bağlamak gerek ama değil mi? yoksa ben sabah akşam yazarım içimdekileri. niye bu kadar kafa ütüledim onu söyleyeyim size. benim yaptığımı yapmayın diye tabii ki. ben pişmanım ama benim işim zor hatta imkansız. niyesini de şöyle açıklayayım. ben sadece pişman değilim. zamanında pişman olamadığım için pişmanım.
"- pardon bir white chocolate mocha daha lütfen. "
bende makale yazacak köşe yazısı yazacak bir blog açacak oralarda böyle yazılar paylaşacak bir adam tipi yok tu. taa ki vodafonun karşılıksız ilişkiler tarifesini keşfedene kadar(bu reklamlar için para alıyorum). e haliyle mühendis aklıyla edebiyat yapmaya kalkınca da böle boş sayfalara yapıyoruz edebiyatımızı daha takip edenimiz bile yokken. o yüzden bu kadar rahatım bakmayın(zaten bakan yok aptim AlKar'ım).neysem yani can sıkıntısı açtık bir blog hepimize hayırlı uğurlu ola! ha bir de bu arada imla hatalarımı hoş görün dedim ya mühendis adamız..
ilk yazımın çok şen şakrak güzel bir yazı olmasını ben de isterdim açıkcası. ama bu sene sabancıdan buruk ayrıldığım gerçeğini ve bunun nedeninin sabancıyı sevmemle zerre kadar alakası olmadığını varsayarsak fazla neşeli olmayacağı aşikar. hay allah bir türlü giremedim konuma.
evet veriyorum coşkuyu konuya : konumuz değişmek ey ahali! açacağım konuyu merak etmeyin. şöyleki çok zor bir şey aslına insanın kendini değiştirmesi. bu yüzden mi bilmem hep acıtıyor kendini değiştirmek. çünkü büyüklerimizin dediği eninde sonunda dğru çıkıyor: bir müsibet bin nasihatten iyidir. e tabi böyle olunca iş, o müsibet gerçekleştikten sonra değişiyor insan. ama burda acı bir gerçek yatıyor aslında. uğruna değiştiğimiz şeyi aslında kaybetmiş oluyoruz değiştiğimizde. iş işten geçmiş oluyor yani. çözümü var mı peki bunun? bence yok.
"e ne yapacağız o zaman ey AlKar" seslerini duyuyor gibiyim. aslına bakarsanız çoğu zaman yapacak bir şey kalmıyor. aslında en iyisi bu uğruna değiştiğimiz şeyin bir insan olması. çünkü o zaman bir şansımız kalıyor(umut mu demeliydim acaba?). affedilmeyi bekliyebiliyor insan o zaman sabırlı bir şekilde. Arada dayanamayıp bir ümit belki hala bir şansım vardır diyip telefonlara sarıldığı olmuyor değil ama, elbet alışıyor kaybedenler klübüne katıldığını. Sonra bekle,biraz daha bekle, biraz daha, biraz daha... Ne için mi bekliyoruz? değiştiğimiz göstermek bir şans için ayaklarına kapanabilmek için. evet anlamışsınızdır heralde, sizi değiştiren başka bir insan ise, siz sevda gemisinin tam güvertesindesiniz.
"ama AlKar senin dediğin şey pişmanlık. pişman olmadan da değişmek mümkün değil mi?". amaan ne çok soru sordunuz be! öyle tabi, keşkelerden korkmamak lazım. keşkeler büyütür, keşkeler değiştirir bizi. hatta bazen değiştiğimizi sanarız değişmeyiz. o zaman o keşkeler büyür. işte biz bunu istemiyoruz, biz istiyoruz ki keşkeler büyümeden bir işe yarasın. pişman olmassan hatanı anlamamışsın demektir. aslında önemli olan pişman olabilmektir.
eh bir yerden bağlamak gerek ama değil mi? yoksa ben sabah akşam yazarım içimdekileri. niye bu kadar kafa ütüledim onu söyleyeyim size. benim yaptığımı yapmayın diye tabii ki. ben pişmanım ama benim işim zor hatta imkansız. niyesini de şöyle açıklayayım. ben sadece pişman değilim. zamanında pişman olamadığım için pişmanım.
"- pardon bir white chocolate mocha daha lütfen. "
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)