"bitmedi daha şiir ödevim fakat şuan umursadığım daha farklı şeyler var. biri kayıp gidiyor ellerimin arasından, ve ben tutamıyorum onu ne kadar istesem de. hani filimlerde olur ya uçurumdan aşağı düşerken elinden yakalar biri öbürünü. ben de onu yakalamaya çalııyorum ama, o tutunmuyor bana o kadar sıkı. onun yerine o aşk denen uçsuz bucaksız uçuruma atıyor kendini tıpkı benim yaptığım gibi. benim elimden tutan da yoktu ya o uçuruma düşerken. o şanslı hiç olmassa istediği zaman tutacağı bir, hatta bir çok, el var. ama kiim umursar ki o elleri. düşman o eller ona şuan.
dedim ya tutamıyorum onu izin vermiyor. tutamadığıma üzülmüyorum aslında. zamanında o kadar sıkı tuttum ki onu, sırf be sıktım onun elini o hiçbir uçurumda değilken ya. elim terledi sımsıkı tutmaktan onu, yoruldum, ama bırakamıyorum bir türlü. o yüzden acı çekiyor bütün kaslarım işte. bırakamadığımdan.
artık o kadar uzak ki onu dinlediğim, dinleyebildiğim zamanlar. bilmiyorum şimdi ondan başka ne derdi var. bir onurdur tutturmuş bir gururdur tutturmuş ama.."
12 haziranı 13 hazirana bağlaya gece yazmıştım bu yazıyı. şimdi tekrar bakıyorum yazıya. yüzümde buruk bir gülümseme. eskiden olsa devam ederdim bu yazıya ama anlaşılması gereken çok şey varken anlatılması gereken hiçbir şey yok artık. hani kararsızdım ya istanbula mı gitsem datçayamı diye. istanbul bile kıymetsiz artık. bekle beni datça, ben geliyorum,hem de yalnız, yapayalnız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder