sevgili günlük. ups burası blogtu di mi pardon. şöyle bir durum değerlendirmesi yaptım ve gördüm ki ben ne gidiciyim ne de kalıcı. bu aralar avare hayatı sürmeye karar verdim. şöyle biraz gezip tozayım biraz hayatın tadını çıkarayım değil mi ama? değil tabi ki nerde bende o hayat enerjisi hemen de kandınız sizi gidi saftirikler.
saat ikide uyanan bir insan olarak kahvaltı etmeden kalkar kalkmaz yazı yazmam çok ilginç birşey. nitekim benim hayatımda en nefret ettiğim şey harflerdi. taa ki şiir ile 3 senelik aşkım başlayana kadar. ve işte artık düz yazı şiir farketmiyor. kalkar kalkmaz yazı yazar AlKar. hayır yazdığım bir şey de yk sizi de boşu boşuna okutuyorum baksanıza iki paragraf geçti hala ortada bir şey yok.
aslında sorunum da bu. Benim için şuanda ortada hiç bir şey yok. Şöyle bir masaya döküyorum herşeyi. I ıh yok hiçbir şey ortada. masadan düşenler mi dersin. kıyıya köşeye saklananlar mı dersin. hiçbir şey ortasında değil masanın. biraz ıssız adam triplerindeyim zaten bu aralar o yüzden. kimsenin de o masanın ortasına geçmesini istemiyorum. kimsenin derken, yani..
insan öğrenmeye aç bir yaratıkmış ta haberimiz yokmuş. öle boş boş gezinirken karşına çıkan herhangi bir şey sana küçücük bir şey katsa. bırakmak zor geliyor onu. en fazla benim gibi masanın kıyısına köşesine itiyorsun işte. e kendisi zorlamadıkça orada kalıyor tabi. farkında değil ki o masadan bile düşme tehlikesi var da onu ben çekiştiriyorum arada.
bir de o masanın örtüsü var işte. önyargılarımız. önyargı her zaman kötü bir şey değildir iyi ön yargı da olur. hatta kendisi daha tehlikelidir. birinin hakkında ne olursa olsn iyi düşünmek. Albert Einstein ne demiş: " Bir önyargıyı kırmak atomu parçalamaktan daha zordur". seviyorum bu adamı akıllı konuşuyormuş zamanında vallahi. işte önyargı benim masa örtüm. hani sihirbazlar masa örtüsünü çeker de her şey yerli yerinde kalır ya. ben de bir gün onu deneyeceğim. her şey yerli yerinde kalırsa ne ala. kalmazsa o zaman işler değişir.
kalırsa güzel olur aslında. çok iyi bulduğum insanların kötü yüzlerini. çok gereksiz bulduğum insanların iyi yüzlerini görmeye başlarım bir anda. sonra bazıları gittikçe uzaklaşır o masanın ortasından bazılar daha da yaklaşır. hem de daha sağlam olur yeni yerleri herkesin.
kalmazsa o zaman biraz ilginç olabilir. herkes olması gerektiği yere giderse, uzaklaşması gereken uzaklaşır yaklaşması gereken yaklaşırsa, ne ala. ama ya uzaklaşması gereken biri daha da yaklaşırsa o masanın ortasına. o zaman ne olacak? "Danger!!!" ışığı da yok ki yanıp sönsün bizi uyarsın. o yüzden korkuyorum o örtüyü çekmeye. olan da yakınlaşabilecek iken uzakta kalanlara oluyor.
işte böyle. daha hiçbir şey yemeden yazı yazdım ya, açlık başına vurmuş bu çocuğun diyip fazla da ciddiye almayın beni. sonra örtüyü çekmeye çalışanlar olur filan. birisinin daha günah keçisi olmaya niyetim yok:).
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder