14 Haziran 2010 Pazartesi

söyle bana taksici amca hayat nedir aslında

baştan söyleyeyim hem uzun hemde sıkıcı bir yazıdır. ama sonuna kadar okuyanda muhtemel bir gülümseme bırakır.

bu sabah okula gelmek için taksiyle kadiköye indim. taksiyi kulanan amca pek hoş sohbetti sağolsun. öyle hoşsohbet amcaları seviyorum. takside suspus oturmak çok sıkıcı geliyor. o yüzden tek başıma dolmuşa filan binmiyorum genlede zaten. Taksiye binip arka koltuğa oturan insanları hiç anlamamışımdır zaten. bence bir taksi şöförü hayatı öğrenebileceğin en tecrübeli insan olabilir. hepsinin ayrı bir hikayesi vardır, hepsinden çıkarılabilecek ayrı bir ders.

bu günkü taksi şöförü amcam rizeliymiş. 26 sene olmuş istanbula geleli. geleli yanlış aslında, istanbula kaçalı demeliyim=). 26 sene önce evden kaçarak gelmiş istanbula. hani köyden indim şehire filmleri vardır ya. aynı onun hikayesi. " cebimde 3 günlük para ya vardı ya yoktu" dedi bana. ailesiyle hiç görüşmemiş o günden sonra. zaten babası haber göndermiş bir daha geri gelmesin buraya diye. gençik gururu işte gitmemiş o da. burada evlenmiş şuan 3 çocuğu varmış. birisi marmara hukuktan mezun olmuş birisi istanbul üniversitesinde çift anadal yapıyormuş. birisi de daha lisedeymiş. marmara hukuktan mezun olan kızını yurtdışına gönderecekmiş ama tedirgin gibiydi biraz. yine de her zaman arkasında olduğunu, onların zamanında böyle fırsatları olmadığını bunun için kızına hiçbir şekilde engel olmaayacağını söyledi. biz baştan beri o kadar çok özgürlükle yetişmişiz ki, bu özgürlüklerin tadını çıkarmamıza bile izin vermemişler dediğine göre. doğru söylüyor aslında.

özgürlük dediğimiz şey burdan iki kelime yazıp herkese sesimizi duyurabilme şansına sahip olmak, istediğimiz zaman istediğimiz şeye ulaşabilmek değil aslında, bizim kuşağımızın başka bir şansı var. Bir annelerinize babalarınıza, onların yaşadığı dönemlere bakın. bu kadar baskıcı bu kadar katı dönemler bir daha görecek mi türkiye bilinmez. kısıtlamalarla ve imkansızlıklarla dolu bir gençlikten çıkıp yontularak büyümüşler onlar. darbelerle düşünüp hayatı anlamaya başlamışlar bizim gibi gençlik aşklarıyla değil. o yüzden olması olası, bize bu kadar özgürlük tanıyorlar belki de. çünkü onlar 'özgürlük' nedir herkesten daha iyi kavramışlar. bu şans aslında sadece bizim dönemin şansı belki de. bu kadar özgür olabilmek hangi kuşağa denk gelir bir daha bilinmez. yaşadığımız dönemin, içinde bulunduğumuz jenerasyonun ne kadar farklı ve özgür olduğunu anlamak gerek aslında. o yüzden o hayatımıza 'renk katan' (hangi rengi kattığı değişir, kırmızı siyah ve gri en olasıları =)) küçük olaylara bakarken aslında küçük olduğunu bilip onlar için üzülüp sevinebilmenin, onları dert edebilmenin, bizim şansımız olduğunu fark edebilmek gerek. o yüzden o küçük şeyler için yine ağlayıp gülün, ama bu sefer sadece gülerken değil ağlarken de o anların değerini bilin.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder