19 Nisan 2012 Perşembe

eskiden yaşardık şimdi yazar olduk

-Nasıl başlasam biliyorum..
+Başlama işe yaramaz,gereksiz cümlelerle yorma kendini.
-Sadece.. Anlamıyorum.
+Neyi? Beni neden sevemediğini mi?
-Hayir.
+...
-...Evet.
+Çok açik değil mi? Ayni kişiyi gerektiğinden çok önemsedik ikimiz de.
-Ben kimseyi gerektiğinden fazla önemsemem! Hem, kimmiş ki bu?
+Sen. Seni çok önemsedik ikimiz de, ikimiz de çok deger verdik sana.
-Şimdi de bencillikle suçluyorsun beni. Yapma allah aşkına!
+ Allah aşkina ha?... Ben senin aşkina inanırken sen yine allah aşkina. Kavuşamadiğin kendine kanitlayamadiğin, ulaşamadiğin, uğruna dizlerine çöktüğün ve buna rağmen hiçbir şey elde edemediğin herşeyin aşki olabilir sende tabi. Bana nasil yer kalacak ki orada. Hatta sen o kadar herkesi sevdin ki. Senin kalbin herkese yetmedi. Ben benimkini de verdim sana, sen daha çok sevebil diye yabancilari. Bu boş edebiyatin altindaki yaşanmışlık ayni üstü buz tutmuş bir denizin altinda kabuğuna saklanmış bir inci gibi. Ama sen ego denilen türbanını yine sımsıkı bağlamış duruyorsun karşımda. Şimdi git ve güle güle kirlet kalbimi. Bahanemsin artik. Kalpsizliğimin bahanesi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder